Ο Τσβετάν Φίκοφ έζησε από κοντά την εκκένωση στη Χαλκιδική και περιγράφει την κινητοποίηση αρχών και κατοίκων, την αλληλεγγύη προς τους τουρίστες και μια προσωπική ιστορία ανθρωπιάς
Τη δική του μαρτυρία για τη μεγάλη φωτιά στη Σίβηρη της Χαλκιδικής καταθέτει ο γνωστός Βούλγαρος δημοσιογράφος Τσβετάν Φίκοφ (Tsvetan Fikov), ο οποίος δεν παρακολούθησε τα γεγονότα από κάποια τηλεοπτική οθόνη, αλλά βρέθηκε εκεί, ανάμεσα στους τουρίστες που έζησαν την αγωνία της φωτιάς και της εκκένωσης.
Ο Φίκοφ, δημοσιογράφος και πολιτικός αναλυτής με μακρά παρουσία στα βουλγαρικά ΜΜΕ, περιγράφει, μέσα από μια ιδιαίτερα αναλυτική ανάρτηση, όσα έζησε στη Χαλκιδική, εκφράζοντας τον θαυμασμό του τόσο για την αντίδραση των ελληνικών αρχών όσο και για την πρωτοφανή, όπως τη χαρακτηρίζει, κινητοποίηση των κατοίκων.
«Ό,τι κι αν ακούσετε από τα δικά μας μέσα ενημέρωσης, δεν θα ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Ήμουν εκεί κατά τη διάρκεια της πυρκαγιάς στη Σίβηρη. Στρατός και Αστυνομία εργάζονταν σε μοναδικό συντονισμό. Το σύστημα προειδοποίησης λειτουργούσε με οδηγίες για το τι έπρεπε να κάνουμε κάθε 30 λεπτά. Υπήρχε κάποιος πανικός μεταξύ των τουριστών, αλλά οι αρχές δεν επέτρεψαν ούτε για μια στιγμή σε κανέναν να αισθανθεί εγκαταλελειμμένος», αναφέρει.
Ιδιαίτερη αναφορά κάνει στην ταχύτητα με την οποία οργανώθηκε η φιλοξενία των ανθρώπων που απομακρύνθηκαν από τις περιοχές που απειλούνταν.
«Μέσα σε ελάχιστο χρόνο εμφανίστηκε ιστοσελίδα στην οποία ξενοδοχεία ανακοίνωναν διαθέσιμα δωμάτια για τη δωρεάν φιλοξενία των εκκενωμένων. Στο κλειστό γυμναστήριο της Κασσάνδρειας και στο γυμναστήριο του σχολείου της πόλης είχαν τοποθετηθεί κρεβάτια ήδη από τη δεύτερη ώρα μετά την έναρξη της εκκένωσης».
Αυτό, όμως, που φαίνεται να εντυπωσίασε περισσότερο τον Βούλγαρο δημοσιογράφο ήταν η αυθόρμητη κινητοποίηση των απλών ανθρώπων. Όπως γράφει, περίπου 450 άνθρωποι απομακρύνθηκαν από τις παραλίες διά θαλάσσης με ιδιωτικά σκάφη, με ψαράδες και ιδιοκτήτες σκαφών της περιοχής να συμμετέχουν στην επιχείρηση.
«Όλοι οι ψαράδες και οι ντόπιοι βαρκάρηδες συμμετείχαν. Ήταν κάτι σαν μια τοπική εκδοχή της Δουνκέρκης. Όλοι οι ντόπιοι αγρότες, μαζί με την αεροπορία και την Πυροσβεστική, μετέφεραν νερό προς τη φωτιά με δεξαμενές που έσερναν τρακτέρ και άλλα μηχανήματα. Κανείς δεν στεκόταν αμέτοχος, όλοι συμμετείχαν στην κατάσβεση», περιγράφει.
Η ίδια εικόνα αλληλεγγύης, σύμφωνα με τον Φίκοφ, υπήρχε παντού. «Σταματήσαμε στο πάρκινγκ ενός τοπικού φούρνου στην Κασσάνδρεια. Μετά από εμάς έφτασαν πολλοί ακόμη τουρίστες από την Πολωνία, τη Ρουμανία, τη Σερβία και τη Βόρεια Μακεδονία. Από τον φούρνο μάς είπαν ότι το νερό ήταν δωρεάν για όλους τους εκκενωμένους».
Μέσα, όμως, στην αγωνία της φωτιάς, ο ίδιος κρατά περισσότερο μια προσωπική ιστορία. Μια συνάντηση με μια ηλικιωμένη Ελληνίδα, την ώρα που προσπαθούσε να βρει έναν χώρο για να ετοιμάσει φαγητό για τη σύζυγό του. «Προς το απόγευμα χρειάστηκε να ψάξω πού θα μπορούσα να ετοιμάσω φαγητό για τη γυναίκα μου, καθώς μπορεί να τρώει συγκεκριμένα πράγματα. Μια ηλικιωμένη γυναίκα που εργάζεται στην τοπική εκκλησία μάς κάλεσε αμέσως στο σπίτι της και μας παραχώρησε την κουζίνα της για να της ετοιμάσω το φαγητό. Σε εμένα πρόσφερε μοσχάρι με λαχανικά και με κέρασε σπιτικό λικέρ και ρεβανί. Μας πρότεινε ακόμη και να διανυκτερεύσουμε στο σπίτι της».
Ο Φίκοφ και η σύζυγός του αποφάσισαν τελικά να φύγουν από τη Χαλκιδική και να επιστρέψουν στη Βουλγαρία. Η ηλικιωμένη γυναίκα, όμως, δεν αρκέστηκε στο να τους αποχαιρετήσει. «Αρνηθήκαμε, γιατί είχαμε ήδη αποφασίσει ότι δεν είχε νόημα να παραμείνουμε και ήταν καλύτερο να επιστρέψουμε στη Βουλγαρία. Μας ζήτησε το τηλέφωνό μας για να μας καλέσει το πρωί και να είναι ήσυχη ότι είχαμε φτάσει».
Στην ανάρτησή του, ο Βούλγαρος δημοσιογράφος ευχαριστεί δημόσια την ίδια αλλά και την κόρη της, Ευαγγελία, για τη φιλοξενία που πρόσφεραν σε δύο ανθρώπους που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν γνώριζαν. «Ευχαριστώ και εκείνη και την κόρη της Ευαγγελία. Σας ευχαριστώ για τον σεβασμό, τη φροντίδα και την κατανόηση, για την ανθρωπιά απέναντι σε τυχαίους αγνώστους που φιλοξενήσατε. Τους υποσχέθηκα ότι θα ξαναβρεθούμε του χρόνου».
Κλείνοντας, ο ίδιος στρέφει το βλέμμα στη δική του χώρα και προχωρά σε μια σκληρή αυτοκριτική για τη βουλγαρική κοινωνία. «Δεν ξέρω και δεν θέλω να κάνω συγκρίσεις, αλλά μου φαίνεται ότι εμείς ως κοινωνία έχουμε χάσει μεγάλο μέρος αυτής της ανθρωπιάς. Δεν θέλω να σκέφτομαι ποια θα ήταν η κατάσταση αν κάτι τέτοιο είχε συμβεί στη Βουλγαρία». Και καταλήγει ακόμη πιο αιχμηρά: «Απλώς είμαστε έτσι. Χάσαμε το μέτρο και την ηθική».
Ο Τσβετάν Φίκοφ είναι δημοσιογράφος και πολιτικός αναλυτής με πολυετή παρουσία στα μέσα ενημέρωσης της χώρας του. Έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με την πολιτική επικαιρότητα και τον σχολιασμό κοινωνικών και δημόσιων ζητημάτων, συμμετέχοντας συχνά στον δημόσιο διάλογο στη Βουλγαρία. Μέσα από άρθρα, αναλύσεις και παρεμβάσεις του καταγράφει και σχολιάζει γεγονότα που αφορούν τη βουλγαρική κοινωνία αλλά και τις εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή Σήμερα εργάζεται ως συντάκτης πολιτικού ρεπορτάζ στο ειδησεογραφικό πρακτορείο PIK.
«Οι Έλληνες δεν είναι τέλειοι, αλλά σε τέτοιες καταστάσεις είναι ΑΝΘΡΩΠΟΙ που βοηθούν»
Ενδιαφέρον, ωστόσο, παρουσιάζουν και τα σχόλια που ακολουθούν την ανάρτηση του Βούλγαρου δημοσιογράφου. Πολλοί συμπατριώτες του επιβεβαιώνουν, μέσα από προσωπικές εμπειρίες, την εικόνα που περιγράφει για την αντίδραση των Ελλήνων τόσο κατά τη διάρκεια της πυρκαγιάς όσο και γενικότερα σε δύσκολες καταστάσεις.
«Οι Έλληνες πραγματικά αντιμετώπισαν αυτή την καταστροφή με μοναδικό τρόπο. Τους βγάζω το καπέλο. Μακάρι να διδαχθούμε από αυτούς. Ήμουν σχετικά κοντά και έμεινα έκπληκτος από το πώς εξελίχθηκαν όλα», γράφει ένας από τους σχολιαστές.
Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί η μαρτυρία μιας Βουλγάρας που βρισκόταν επίσης κοντά στη φωτιά: «Όταν είδα πόσα μέσα κινητοποιήθηκαν αμέσως, ήμουν πεπεισμένη ότι βρισκόμουν σε ασφαλές μέρος και ότι δεν υπήρχε κανένας λόγος να επιστρέψω στη Βουλγαρία. Εδώ είναι πιο ασφαλές ακόμη και σε μια καταστροφή και οι άνθρωποι είναι πραγματικά εξαιρετικά εγκάρδιοι και συμπονετικοί».
Άλλος σχολιαστής σημειώνει χαρακτηριστικά: «Οι Έλληνες δεν είναι τέλειοι, αλλά σε τέτοιες καταστάσεις είναι ακριβώς όπως τους περιγράψατε. ΑΝΘΡΩΠΟΙ που βοηθούν!!!», αναφέροντας μάλιστα ότι ζει στη Θεσσαλονίκη επί 36 χρόνια και είχε βιώσει και τη μεγάλη πυρκαγιά του 2006 στη Χαλκιδική.
Υπάρχουν, βέβαια, και διαφορετικές φωνές. Ωστόσο, μεγάλο μέρος των σχολίων που ακολουθούν την ανάρτηση κινείται γύρω από την αλληλεγγύη, την οργάνωση και την κινητοποίηση που, όπως υποστηρίζουν οι ίδιοι οι Βούλγαροι σχολιαστές, συνάντησαν στην Ελλάδα. «Οι Έλληνες είναι ίσως ο πιο ενωμένος λαός στα Βαλκάνια», γράφει ένας ακόμη, καταλήγοντας με πικρία: «Κι εμείς, δυστυχώς, δεν θα τους φτάσουμε ούτε σε αυτό».
