Ένα τροχαίο του Ιανουαρίου, μερικές επισκέψεις με μεζούρες από τον Δήμο και η θλιβερή διαπίστωση των κατοίκων πως στην πόλη ό,τι χαλάει… απλά μένει χαλασμένο.

Ήταν ξημερώματα της 5ης Ιανουαρίου του 2026 όταν ο ήχος από το τρακάρισμα αναστάτωσε τη διασταύρωση της οδού Κομνηνών με την 29ης Ιουνίου, ακριβώς μπροστά στον κόμβο της Βενιζέλου. Εκείνο το βράδυ ενα αυτοκίνητο έχασε τον έλεγχο και καρφώθηκε στα προστατευτικά κάγκελα της αριστερής πλευράς του δρόμου. Ευτυχώς, οι ζημιές ήταν κυρίως υλικές. Τα κάγκελα έκαναν τη δουλειά τους, σταμάτησαν το όχημα  και καταστράφηκαν.

Αυτό που δεν φανταζόταν κανείς, όμως, είναι ότι έξι μήνες μετά, το σημείο αυτό θα παραμένε ίδιο όπως λίγα 24ωρα μετά το τροχαίο, δηλαδή χωρίς τα προστατευτικά του κάγκελα. Από εκείνο το βράδυ μέχρι σήμερα, το μόνο που έχει αλλάξει στη γωνία είναι η εποχή. Μπήκε το καλοκαίρι, αλλά η θέση των σπασμένων κάγκελων παραμένει κενή, αφήνοντας τους πεζούς στο έλεος του κάθε επόμενου απρόσεκτου οδηγού.

Βέβαια, δεν μπορεί κανείς να κατηγορήσει την τωρινή δημοτική αρχή για πλήρη αδιαφορία. Οι κάτοικοι και οι καταστηματάρχες της περιοχής έχουν γίνει μάρτυρες μιας απίστευτης κινητικότητας. Αντιπροσωπείες του Δήμου Σερρών καταφθάνουν ανά τακτά χρονικά διαστήματα στο σημείο, κοιτάζουν το κενό με ύφος βαθιάς περισυλλογής, βγάζουν τις μεζούρες, παίρνουν μέτρα με χειρουργική ακρίβεια, σημειώνουν σε μπλοκάκια και αποχωρούν. Προφανώς, η μέτρηση για να τοποθετηθούν σε εκέινο το σημείο κάγκελα απαιτεί ανώτερα μαθηματικά και μελέτες που χρειάζονται ολόκληρα εξάμηνα για να ολοκληρωθούν. Μπορεί οι κακές γλώσσες να λένε ότι «έρχονται, μετράνε και φεύγουν», αλλά ξεχνούν οτι η γραφειοκρατία θέλει τον χρόνο της.

Το αποτέλεσμα, πάντως, παραμένει το ίδιο: τα κάγκελα είναι άφαντα. Και η υπόθεση αυτή, όσο μικρή κι αν φαίνεται, αναδεικνύει μια πολύ μεγαλύτερη και πικρή αλήθεια για την καθημερινότητα στην πόλη μας. Οι Σερραίοι αρχίζουν πλέον να συμβιβάζονται με το αξίωμα ότι ό,τι χαλάει σε αυτόν τον τόπο, απλά δεν ξαναφτιάχνεται ποτέ.

Αν μια απλή αντικατάσταση μερικών μέτρων σιδερένιου κιγκλιδώματος απαιτεί υπομονή μισού έτους, τότε για τα μεγαλύτερα έργα της πόλης μάλλον θα πρέπει να επιστρατεύσουμε τις επόμενες γενιές. Ίσως ο Δήμος περιμένει για να είναι ομοιόμορφο το σημείο να βγάλει και τα κάγκελα απο την απέναντι πλευρά , ή ίσως η απουσία των κιγκλιδωμάτων αποτελεί μια εναλλακτική καλλιτεχνική παρέμβαση. Μέχρι τότε, οι κάτοικοι της Κομνηνών θα συνεχίσουν να βλέπουν τις μεζούρες να πηγαινοέρχονται και να αναρωτιούνται αν τελικά η πόλη των Σερρών έχει μπει σε μόνιμη τροχιά «συντήρησης υπό σκέψη».