Με αφορμή τη συναυλία από τα Μωρά στη Φωτιά στις Σέρρες στις 12 Μαρτίου στην Αίγλη, ο Στέλιος Σαλβαδόρ μιλά στο Jack for Lionnews
Ο Στέλιος Σαλβαδόρ, τραγουδιστής και στιχουργός και ιδρυτής των Μωρά στη Φωτιά, αποτελεί μία από τις πιο χαρακτηριστικές μορφές του ελληνικού ροκ. Με αφορμή τη συναυλία του συγκροτήματος στις Σέρρες στις 12 Μαρτίου στην Αίγλη, μιλά στο Jack for lionnews για μια διαδρομή όπου η φωτιά δεν έσβησε ποτέ, απλώς άλλαξε μορφές.
Η οργή των πρώτων χρόνων μετατράπηκε σε βαθύ προβληματισμό και σε ανάγκη για αγώνα, ενώ οι δυσκολίες της πορείας δεν τον σταμάτησαν από το να αναζητά τον δικό του μουσικό δρόμο. Στις συναυλίες βρίσκει μια σπάνια ένωση με το κοινό: φωνές που γίνονται μία, άνθρωποι που αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλον μέσα στα ίδια τραγούδια. Η σπίθα της δημιουργίας, λέει, παραμένει ζωντανή – και καμιά φορά γίνεται ξανά φωτιά. Κι αν έμενε μια φράση στο τέλος κάθε νύχτας, θα ήταν απλή και ανθρώπινη: «Κανένας μόνος του»
Ο Στέλιος Σαλβαδόρ είναι τραγουδιστής, στιχουργός και από τις πιο χαρακτηριστικές μορφές του ελληνικού ροκ. Είναι ο ιδρυτής και βασικός δημιουργός των Μωρά στη Φωτιά, ενός συγκροτήματος που από τη δεκαετία του ’80 διαμόρφωσε τον ήχο και τη στάση του ελληνικού ροκ. Με έντονο κοινωνικό λόγο, ποιητικούς στίχους και εκρηκτική σκηνική παρουσία, συνεχίζει μέχρι σήμερα να δημιουργεί, να γράφει νέα τραγούδια και να εμφανίζεται ζωντανά, παραμένοντας μια ανήσυχη και αυθεντική φωνή της σύγχρονης.
Ακολουθεί αναλυτικά η συνέντευξη στο Jack for lionnews
Η μουσική σου μοιάζει με φωτιά που δεν έσβησε ποτέ· μόνο άλλαζε σχήμα. Σήμερα, τι καίει μέσα της; Οργή, ελπίδα, μνήμη ή κάτι πιο σιωπηλό και προσωπικό;
Η οργή αντικαταστάθηκε με μεγάλο προβληματισμό, η ελπίδα με μεγαλύτερη ανάγκη για αγώνα, νοσταλγία δεν υπάρχει, ζούμε το παρόν, σχεδιάζοντας για το μέλλον, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν προσπαθώ να εκφράσω κι αυτά που με επηρεάζουν κ συμβαίνουν γύρω μου .
Έχεις μιλήσει για εξέλιξη, για διαδρομή, για φως μετά από κάθε ταρακούνημα. Ποια ήταν η πιο δύσκολη εσωτερική μεταμόρφωση που χρειάστηκε να κάνεις για να συνεχίσεις να γράφεις αληθινά;
Το πιο σημαντικό ήταν να μην πάρω “προσωπικά”, κάποια δύσκολα πράγματα που συνέβησαν στη μουσική διαδρομή μου, να συνεχίσω να αναζητώ το μουσικό μου “δρόμο “ ανεπηρέαστος, ακόμη και τις εποχές ,που φαινόταν ότι αυτό, μπορεί να μη με βγάλει πουθενά.
Τα τραγούδια σου έχουν γίνει καταφύγιο για πολλούς,αρκετέςγενιές. Όταν ακούς το κοινό να τραγουδά τους στίχους σου, νιώθεις πως σου επιστρέφουν κάτι που κάποτε τους χάρισες; Τι είναι αυτό που ανταλλάσσεται εκείνη τη στιγμή;
Επειδή πολλές φορές αυτά που αισθανόμαστε κι αυτά που μας προβληματίζουν, νιώθουμε ότι μόνο εμείς τα αισθανόμαστε, βλέπεις ότι η ψυχή σου και το πνεύμα σου είναι ενωμένο με πολλούς άλλους, νιώθεις μια μέθεξη, πως “δεν είμαι τόσο μόνος “, ”δεν είμαι τόσο περίεργος”, “δεν είμαι τόσο προβληματισμένος”… Χαίρεσαι όταν καταλαβαίνεις ότι και άλλοι μοιράζονται τις ίδιες σκέψεις και τα ίδια συναισθήματα. Είναι πολύ συγκινητικό, όταν μετά που έχεις τελειώσει μια συναυλία, το κοινό σε καλεί ξανά στη σκηνή τραγουδώντας ένα ρεφρέν από κάποιο τραγούδι… είναι από τα πιο ωραία πράγματα που μου έχουν συμβεί… είναι υπέροχο. Ακόμη πιο συγκινητικό όταν στις συναυλίες βλέπεις πολύ νέους ανθρώπους, που δεν είχαν γεννηθεί καν τη στιγμή που γράφονταν αυτά τα τραγούδια να τραγουδούν μαζί σου. Δίνεις και σου δίνουν κουράγιο, να συνεχίσεις.
Μετά από τόσα χρόνια στο ροκ, τι σημαίνει για σένα «αθωότητα»; Υπάρχει ακόμη εκείνη η πρώτη σπίθα ή έχει μεταμορφωθεί σε κάτι πιο βαθύ και επίμονο;
Η αθωότητα είναι κάτι που δεν πρέπει να χάνεται ποτέ, όμως μέσα από την εμπειρία, πολλές φορές, αυτό δεν είναι εφικτό. Βέβαια δεν ξέρω αν είναι το ζητούμενο αυτό πάντα.Όμως προσπαθείς να κρατήσεις τη “σπίθα” ζωντανή κι αν τα καταφέρεις κάποια στιγμή μπορεί να δυναμώσει τόσο που γίνεται φωτιά. Σε καινούργια μου τραγούδια τώρα τελευταία, έχω αρχίσει πάλι να νιώθω τον ίδιο ενθουσιασμό όπως παλιότερα .
Αν έπρεπε να αφήσεις ένα μόνο μήνυμα πίσω από κάθε συναυλία – μια φράση που να μένει σαν ψίθυρος στο τέλος της νύχτας – ποια θα ήθελες να είναι;
Κανένας μόνος του…!
