Δεκαετίες ολόκληρες τα περιστέρια της πλατείας Ελευθερίας ενώνουν τα «γουργουρίσματά» τους με τις χαρούμενες παιδικές φωνές

Διασχίζοντας προ ημερών την κεντρική πλατεία Ελευθερίας της πόλης των Σερρών, πλήθος περιστεριών ανέκοψε την πορεία μου πετώντας μου γύρω μου φιλικά. Γονείς με μικρά παιδιά έριχναν σπόρους φωτογραφίζοντας και προσπαθώντας ανεπιτυχώς να τα πιάσουν για ένα «ξένο» χάδι, που αυτά δεν ήθελαν.

Ανέσυρα από τη μνήμη μου και δικές μου εικόνες, όταν ερχόμενος στην ίδια πλατεία μικρός, κουβαλούσα σπόρους, ψωμιά και ό,τι άλλο σκαρφιζόμουν για να τα ταΐσω παίζοντας.

Δεν ήταν το φιλοζωικό μου ένστικτο, που με οδηγούσε σε αυτά αλλά περισσότερο το παιχνίδι, οι εικόνες, η ελευθερία, το όνειρο. Έψαξα ανεπιτυχώς στο φωτογραφικό οικογενειακό άλμπουμ να βρω μια τέτοια εικόνα, που να αποτυπώθηκε σε μία τέτοια φωτογραφία, γιατί ήθελα να «ξύσω» το παρελθόν ξεθάβοντας αναμνήσεις.

Τόσα χρόνια γενιές περιστεριών ταξιδεύουν από τις άκρες της πόλης στην πλατεία Ελευθερίας επιζητώντας τροφή. Τόσα χρόνια ενώνουν τα «γουργουρίσματά» τους με τις χαρούμενες παιδικές φωνές, τόσα χρόνια γεμίζουν με το φτερούγισμά τους τα μάτια των Σερραίων, τόσα χρόνια δένουν το όνομά τους με το όνομα της πλατείας Ελευθερίας.

Άσπρα, μαύρα, γκρίζα περιστέρια στον αγώνα σας για επιβίωση και χωρίς να το ξέρετε, μας χαρίσατε ώρες ξεγνοιασιάς, ξεσηκώσατε συναισθήματα και χαράξατε χαμόγελο νοσταλγίας στα χείλη μας.

Όμως, με λύπη μου διαπιστώνω πως ο αριθμός των περιστεριών στην πλατεία Ελευθερίας λιγόστεψε. Δεν υπάρχουν πια άνθρωποι να τα ταϊζουν ή φταίει κάτι άλλο;