Η «ρουφήχτρα» των γεγονότων, των ειδήσεων και του καθήκοντος μάς παρασέρνει στη δύνη της και γρήγορα ξεχνάμε τις διακοπές
Το «τέλος» είναι μια λέξη που υποδηλώνει ότι κάτι έχει τελειώσει. Το τέλος των διακοπών, το τέλος της άδειας, το τέλος μιας δουλειάς, το τέλος ενός ταξιδιού, μιας σχέσης, το τέλος της ζωής, το τέλος του φαγητού.
Αυτό το τέλος, όταν έρχεται, λοιπόν, φέρνει μαζί του πολλές φορές στενοχώρια, λύπη, μπορεί και πόνο αβάσταχτο ή κλάμα, βαρυστομαχιά ίσως και δυσφορία, απογοήτευση κάποιες φορές και αίσθημα λύτρωσης άλλοτε.
Από όποια πλευρά κι αν το δούμε «το τέλος» μας βασανίζει. Επιστρέψαμε λοιπόν! Βάλαμε «τέλος» στην άδεια, στις διακοπές, στη χαλάρωση, στις απολαύσεις. Ψάχνουμε να βρούμε ξανά το βηματισμό της καθημερινότητας, με αυτό το αίσθημα του αποχωρισμού, που συνοδεύει το τέλος των διακοπών μας. Αγωνιζόμαστε να μπούμε και πάλι στον τροχό της επανάληψης που ανακυκλώνει τη ζωή μας και να «σπρώξουμε» τις ξέγνοιαστες ημέρες των διακοπών στη σφαίρα των αναμνήσεων.
Τι γρήγορα που τρέχει ο χρόνος της «άδειας», τι ευχάριστα περνούν οι ημέρες! Και πώς να προσαρμοστούμε ξανά στο ωράριο, στην αυστηρότητα του χρόνου, στις επισημάνσεις του προϊσταμένου, στα «πρέπει» και στα «θέλω» ενός συστήματος, που σφίγγει τις ελευθερίες τις ατομικές και επιβάλλει κανόνες και αρχές;
Επιστρέψαμε λοιπόν! Κούρεμα, ξύρισμα καλό, ντύσιμο προσεγμένο, τα πόδια ξανά σφιχτά στα παπούτσια – κι αυτά δυσφορούν που αποχωρίζονται τις σαγιονάρες- λίγη κολόνια για . . .«ατμόσφαιρα» πολιτισμού γύρω μας και χαμόγελα, χειραψίες και ευχές, ευχές . . . «καλό ξεκίνημα» και μέσα μου πονάω, αγανακτώ, κάτι σφίγγει σφιχτά το στήθος, το λάρυγγα, το μυαλό μου.
Γιατί οι διακοπές να είναι μία φορά το χρόνο και γιατί θα πρέπει να περιμένω έναν ολόκληρο χρόνο για να ξαναπάρω λίγες ημέρες άδειας; Υπάρχει χώρα, τόπος και τρόπος να έχουμε περισσότερη άδεια και επαναλαμβανόμενες διακοπές; Ψάχνουμε να τα βρούμε όλα αυτά, γιατί γρήγορα η ρουφήχτρα των γεγονότων, των ειδήσεων και του καθήκοντος θα μας παρασύρει στη δύνη της και θα τα ξεχάσουμε αυτά.
