Πώς η αδιαφορία των αρμοδίων, τα ναρκοπέδια του παρελθόντος και η απουσία σχεδιασμού κρατούν τις Σέρρες καθηλωμένες
Στις Σέρρες, οι άνθρωποι και οι φορείς που ασχολούνται πραγματικά με την ανάδειξη του ορεινού πλούτου μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Κι αυτό την ώρα που όλο και περισσότεροι στρέφονται στη φύση, αναζητώντας στα βουνά μια καθαρή ανάσα και μια εμπειρία ξεκούρασης. Η οργανωμένη πεζοπορία μπορεί να προσελκύσει ντόπιους και ξένους επισκέπτες, όμως χωρίς υποδομές, χωρίς χαρτογράφηση και χωρίς επίσημα μονοπάτια, η ανάπτυξη μένει μισή.
Η πρωτοβουλία ιδιωτών και συλλογικών φορέων είναι εκείνη που, μέχρι σήμερα, αναδεικνύει και κάνει γνωστά τα βουνά μας. Και αυτή η δουλειά έχει διπλή αξία. Συμβάλλει στην τοπική ανάπτυξη, αλλά κυρίως λειτουργεί ως άμυνα απέναντι στις παράνομες δραστηριότητες. Όσο περισσότερα μάτια κυκλοφορούν στο βουνό, τόσο λιγότερος χώρος μένει σε όσους έχουν στο μυαλό τους τη λαθροθηρία ή τη λαθροϋλοτομία.
Κι όμως, αντί οι προσπάθειες αυτές να υποστηρίζονται από τους αρμόδιους φορείς, συχνά συναντούν αδιαφορία και μια στενή, δημοσιοϋπαλληλική λογική. Το αποτέλεσμα είναι τραγικό. Σήμερα στις Σέρρες δεν υπάρχει ούτε ένα νόμιμο, αναγνωρισμένο, οργανωμένο μονοπάτι – εκτός αν κάτι μας έχει διαφύγει. Την ίδια στιγμή, ολόκληρες περιοχές στην Ελλάδα και στην Ευρώπη επενδύουν σε αυτόν τον θεματικό τουρισμό, βλέποντας τη διαρκώς αυξανόμενη ζήτηση.
Η περίπτωση του Όρβηλου είναι χαρακτηριστική. Το βουνό κάηκε το 2024, όπως είχε καεί και στις αρχές του 2000, με τις δυνάμεις κατάσβεσης να εμποδίζονται από τις προειδοποιήσεις για ξεχασμένες νάρκες. Θα περίμενε κανείς ότι μετά την καταστροφή θα υπήρχε ένας σχεδιασμός από τη Δασική και τη Στρατιωτική Υπηρεσία, είτε για καθαρισμό των πλαγιών είτε για διάνοιξη ασφαλών διόδων που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ταυτόχρονα ως αντιπυρικές ζώνες, διαδρομές πρόσβασης σε περίπτωση ανάγκης και νόμιμα πεζοπορικά μονοπάτια. Δεν έγινε απολύτως τίποτα. Και όταν έρθει η επόμενη μεγάλη φωτιά, θα ξανακούσουμε τα ίδια ακριβώς επιχειρήματα – δικαιολογίες.
Το ίδιο σκηνικό επαναλαμβάνεται και στο Μπέλλες. Παλιά ναρκοπέδια εξακολουθούν να θεωρούνται ύποπτοι χώροι, επειδή κατά τον καθαρισμό τους η ΤΕΝΞ εντόπισε τις εννέα από τις δέκα νάρκες. Έτσι, αντί το βουνό να είναι ανοιχτό και ασφαλές για όλους –ιδίως τώρα που δεν υπάρχουν τα παλιά συνοριακά περιοριστικά μέτρα λόγω Σένγκεν– κάθε προσπάθεια ανάπτυξης οργανωμένων μονοπατιών προς τις κορυφές σκοντάφτει στους «ύποπτους χώρους» και στην απροθυμία των υπηρεσιών να δουν το ζήτημα σοβαρά. Κανείς δεν γνωρίζει πραγματικά τα όριά τους, κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη να τα ξεκαθαρίσει.
Με αυτά τα δεδομένα, χάνονται ευκαιρίες χρηματοδοτήσεων και ανάπτυξης. Χάνονται νέοι πόλοι έλξης που θα μπορούσαν να φέρουν στην περιοχή μας έναν άλλο τύπο επισκέπτη, περισσότερο συνειδητοποιημένο και σε άμεση επαφή με το τοπίο. Και ύστερα αναρωτιόμαστε γιατί ο τόπος μας παραμένει σταθερά στις τελευταίες θέσεις σε δείκτες ανάπτυξης. Οι απαντήσεις είναι μπροστά μας, απλώς αρνούμαστε να τις δούμε.
Απλά : Απογοήτευση…
