Την Πέμπτη 6 Αυγούστου η ταφή των οστών του υπολοχαγού Χρήστου Μαρούδη και της αδελφής του, εθελόντριας νοσοκόμας Ελένης Μαρούδη στα Άνω Πορόια
Ένας ήρωας της Μάχης των Οχυρών, που έπεσε πριν από 85 χρόνια πολεμώντας τους Γερμανούς εισβολείς στις κορυφές του Μπέλλες, επιστρέφει, έστω και συμβολικά, στον τόπο όπου θυσίασε τη ζωή του. Ο λόγος για τον υπολοχαγό Χρήστο Μαρούδη, τα οστά του οποίου, μετά την ανακομιδή τους από την Αθήνα, θα μεταφερθούν στα Άνω Πορόια, όπου θα πραγματοποιηθεί η μόνιμη ταφή του.
Μαζί του θα ταφούν και τα οστά της αδελφής του, Ελένης Μαρούδη, εθελόντριας νοσηλεύτριας του Ερυθρού Σταυρού, η οποία βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της Μάχης των Οχυρών και, αψηφώντας τον κίνδυνο, προσέφερε πολύτιμες υπηρεσίες στους τραυματίες. Για τη γενναία της δράση τιμήθηκε από την Ελληνική Πολιτεία, διατηρώντας μεταπολεμικά στενούς δεσμούς με την τοπική κοινωνία των Άνω Ποροΐων.
Ο επαναπατρισμός των οστών τους από την Αθήνα στα Άνω Πορόια αποτελεί μια συμβολική πράξη ιστορικής δικαίωσης, καθώς και οι δύο συνέδεσαν το όνομά τους με τις σκληρές μάχες που δόθηκαν στις κορυφές του δυτικού Μπέλλες κατά τη γερμανική εισβολή. Η τελετή -της δεύτερης ταφής τους- θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 6 Αυγούστου 2026, στις 11:00 το πρωί, στο Ηρώο των Άνω Ποροΐων, με πρωτοβουλία της Κοινότητας Άνω Ποροΐων και του Δήμου Σιντικής.
Η τελευταία μάχη στο «Κις Μπουνάρ»
Ο υπολοχαγός Χρήστος Μαρούδης διοικούσε τον 1ο Λόχο του ΙΙ/91 Τάγματος Πεζικού, ο οποίος είχε αναλάβει την υπεράσπιση του Σημείου Στηρίγματος «Κις Μπουνάρ», στο δυτικό Μπέλλες. Αποστολή των υπερασπιστών ήταν να κρατήσουν τη γραμμή άμυνας «μέχρις εσχάτων», χωρίς καμία σκέψη υποχώρησης.
Τα ξημερώματα της 6ης Απριλίου 1941, με την έναρξη της γερμανικής εισβολής στην Ελλάδα, σφοδρές συγκρούσεις ξέσπασαν κατά μήκος της μεθοριακής γραμμής. Στην περιοχή ανάμεσα στις μεθοριακές πυραμίδες 20 και 21 η μάχη εξελίχθηκε σε αγώνα σώμα με σώμα. Εκεί ο υπολοχαγός Χρήστος Μαρούδης έπεσε μαχόμενος, μαζί με πολλούς υπαξιωματικούς και οπλίτες του λόχου του, υπερασπιζόμενος τις θέσεις του Ελληνικού Στρατού.
Η αδελφή του, Ελένη, εθελόντρια νοσοκόμα στο στρατιωτικό χειρουργείο των Κάτω Ποροΐων, έσπευσε μέσα στο χάος της μάχης να τον φροντίσει. Δεν κατάφερε να τον σώσει, πρόλαβε όμως να τον κρατήσει στην αγκαλιά της στις τελευταίες του στιγμές. Έπειτα συνέχισε με σθένος να περιθάλπει τραυματίες και να τους συνοδεύει κατά την οπισθοχώρηση προς τα Κρούσια, αφήνοντας πίσω της μια συγκλονιστική ιστορία ηρωισμού, αυταπάρνησης και αδελφικής αγάπης.
Η «επιστροφή» στα Άνω Πορόια
Μετά τον θάνατό του, ο Χρήστος Μαρούδης ενταφιάστηκε στο πρώην στρατόπεδο των Άνω Ποροΐων, το οποίο έφερε το όνομά του. Το 1975, η αδελφή του προχώρησε στην ανακομιδή των οστών του και τα μετέφερε στην Αθήνα, όπου ενταφιάστηκαν στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Μετά τον θάνατό της, το 1981, τάφηκε και η ίδια στο ίδιο οικογενειακό μνήμα.
Η επιστροφή των οστών στα Άνω Πορόια αποτελούσε μια επιθυμία της εγγονής της Ελένης Μαρούδη, κυρίας Ελένης Ρούσσου, η οποία επιθυμούσε ο θείος της και η γιαγιά της να αναπαυθούν οριστικά στον τόπο που συνδέθηκε με τη θυσία και την προσφορά τους.
Ο επαναπατρισμός των δύο αδελφών, 85 χρόνια μετά τη Μάχη των Οχυρών, δεν αποτελεί μόνο την εκπλήρωση μιας οικογενειακής επιθυμίας. Είναι και ένας ελάχιστος φόρος τιμής σε δύο ανθρώπους που συνέδεσαν τη ζωή τους με μία από τις πιο ένδοξες σελίδες της νεότερης ελληνικής ιστορίας, επιστρέφοντας για πάντα στον τόπο όπου γράφτηκε η δική τους ιστορία ηρωισμού.
