Από την «Ελπίδα» της Καρυστιανού και το «αντάρτικο» Σαμαρά, μέχρι την επιστροφή Τσίπρα, οι Σερραίοι πολίτες ανοίγουν τα χαρτιά τους σε ένα αποκαλυπτικό γκάλοπ
Η πολιτική ατμόσφαιρα στη χώρα μυρίζει έντονα ανακατάταξη, με το πολιτικό σκηνικό να θυμίζει κινούμενη άμμο. Η εμφάνιση νέων κομματικών σχηματισμών και οι διεργασίες στο παρασκήνιο έχουν ανάψει για τα καλά τις συζητήσεις στα καφενεία και στους δρόμους της περιφέρειας. Στην καρδιά των Σερρών, ενός παραδοσιακά βαρόμετρου για τις πολιτικές εξελίξεις, οι πολίτες καταθέτουν την άποψή τους σε ένα αυθόρμητο γκάλοπ, αποτυπώνοντας με ανάγλυφο τρόπο τη γενικευμένη δυσαρέσκεια, αλλά και τον διάχυτο σκεπτικισμό απέναντι στους παλιούς και νέους πρωταγωνιστές της κεντρικής πολιτικής σκηνής.
Η ανακοίνωση για τη δημιουργία του νέου κόμματος «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» από τη Μαρία Καρυστιανού προκάλεσε αίσθηση σε πανελλαδικό επίπεδο, ωστόσο η ματιά των Σερραίων εμφανίζεται ιδιαίτερα προσγειωμένη και αυστηρή. Παρά τη συναισθηματική φόρτιση που συνοδεύει το πρόσωπό της, η πλειονότητα των ερωτηθέντων στην τοπική κοινωνία αντιμετωπίζει αυτή την κίνηση με έντονη επιφυλακτικότητα. Η επικρατούσα άποψη θέλει το εν λόγω εγχείρημα να αποτελεί μια πολιτική φούσκα, η οποία υπό το βάρος της σκληρής πραγματικότητας θα ξεφουσκώσει γρήγορα. Οι πολίτες εκτιμούν ότι η διαχείριση της κρατικής μηχανής και η νομοθέτηση απαιτούν βαθύτερη πολιτική συγκρότηση και όχι απλώς τη διαχείριση ενός, έστω και εμβληματικού, κοινωνικού αιτήματος.
Ιδιαίτερα έντονες είναι οι αντιδράσεις των Σερραίων απέναντι στο ενδεχόμενο ίδρυσης νέου κομματικού φορέα από τον πρώην πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά. Η συγκεκριμένη προοπτική γεννά ξεκάθαρη δυσαρέσκεια, καθώς οι ψηφοφόροι στην περιοχή θεωρούν πως μια τέτοια κίνηση στερείται πολιτικής ορθότητας και ηθικής νομιμοποίησης στην παρούσα συγκυρία. Οι Σερραίοι εκφράζουν ανοιχτά το παράπονό τους, τονίζοντας ότι ο Μεσσήνιος πολιτικός επιλέγει να μειώσει τα ποσοστά της Νέας Δημοκρατίας και να βάλει, κατά κάποιον τρόπο, φωτιά στα θεμέλια και τη βάση της ίδιας της παράταξης που κάποτε ηγήθηκε. Η κίνηση αυτή ερμηνεύεται περισσότερο ως προσωπική ρεβάνς παρά ως μια κίνηση προσφοράς στον τόπο, γεγονός που προκαλεί τριγμούς στις τοπικές κομματικές ισορροπίες.
Στο μικροσκόπιο των Σερραίων πολιτών μπαίνει και ο Αλέξης Τσίπρας με τη δημιουργία του νέου κόμματος υπό την ονομασία «ΕΛΑΣ». Εδώ η απάντηση της τοπικής κοινωνίας είναι σχεδόν μία και μοναδική και βασίζεται σε μια λαϊκή σοφία που λέει ότι με παλιά υλικά δεν μπορείς να φτιάξεις κάτι πραγματικά καινούργιο. Οι πολίτες ξεκαθαρίζουν ότι η μνήμη τους παραμένει ζωντανή και ότι κανείς δεν πρόκειται να ξεχάσει τα όσα βίωσε η χώρα το δραματικό καλοκαίρι του 2015. Η καχυποψία απέναντι στις προθέσεις του πρώην πρωθυπουργού είναι διάχυτη, με τους Σερραίους να απορρίπτουν το σενάριο μιας επιτυχημένης πολιτικής ολικής επαναφοράς, θεωρώντας ότι το πολιτικό κεφάλαιο του συγκεκριμένου προσώπου έχει ήδη αναλωθεί.
Πέρα από τα πρόσωπα, το γκάλοπ αναδεικνύει μια κοινή παραδοχή που συμμερίζονται σχεδόν όλοι οι ερωτηθέντες: η κυβερνώσα παράταξη βρίσκεται αντιμέτωπη με μια εμφανή και αναπόφευκτη κάμψη. Υπάρχει μια γενικότερη δυσαρέσκεια στην καθημερινότητα, η οποία αποτυπώνεται στην πεποίθηση ότι η Νέα Δημοκρατία θα καταγράψει πτώση στα ποσοστά της στις επόμενες κάλπες. Ωστόσο, όταν η συζήτηση έρχεται συγκεκριμένα στο τοπικό επίπεδο των Σερρών, οι προβλέψεις γίνονται πιο μετρημένες. Οι Σερραίοι θεωρούν ότι το κόμμα θα υποστεί μεν απώλειες και εντός των τειχών της περιφερειακής τους ενότητας, αλλά αυτές δεν θα είναι τόσο μεγάλες ώστε να ανατρέψουν πλήρως τους παραδοσιακούς συσχετισμούς δυνάμεων, επιβεβαιώνοντας τον διαχρονικό χαρακτήρα της περιοχής.
Φυσικά, μέσα σε αυτή την πανσπερμία απόψεων, δεν λείπουν και εκείνοι που αντικρίζουν τη δημιουργία πολλών κομμάτων με θετικό μάτι, υποστηρίζοντας ότι ο πλουραλισμός και οι πολλές επιλογές λειτουργούν τελικά προς όφελος της ίδιας της δημοκρατίας, δίνοντας βήμα σε κάθε σκεπτόμενο πολίτη. Την ίδια στιγμή, το γκάλοπ κατέγραψε και μια ιδιαίτερη, γεμάτη απογοήτευση αλλά και βαθιά πίστη, τοποθέτηση ενός Σερραίου πολίτη, ο οποίος συμπύκνωσε την πολιτική του αποστασιοποίηση σε μια φράση, αναφέροντας πως ο μόνος που μπορεί πλέον να σώσει όχι μόνο την Ελλάδα, αλλά ολόκληρο τον κόσμο, είναι ο Θεός. Η δήλωση αυτή, αν και ξεχωριστή, αποτυπώνει ανάγλυφα το μέγεθος του αδιεξόδου που νιώθει ένα κομμάτι της κοινωνίας, που έχει πάψει προ πολλού να εναποθέτει τις ελπίδες του αποκλειστικά στους γήινους ηγέτες.
