Έπρεπε να περάσουν πολλά χρόνια για να καταλάβω ότι η εισαγωγή στο πανεπιστήμιο δεν δίνει εξ ορισμού λύσεις επαγγελματικής αποκατάστασης

Στη ζωή μας υπάρχουν κάποιες φορές, που θεωρούμε ότι είναι τόσο σημαντικές, ώστε η προσπάθεια για επιτυχία να καθίσταται αυτοσκοπός. Μία τέτοια στιγμή είναι και οι Πανελλήνιες Εξετάσεις για την εισαγωγή στο πανεπιστήμιο.

Διαβάζουμε, στερούμαστε, αγχωνόμστε, γεμίζουμε από νεύρα και σκέψεις αδιέξοδες. Τα αποτελέσματα αυτής της προσπάθειας μπορεί να φέρει επιτυχία, μπορεί όμως να κρύβει και μία αποτυχία. Κι ενώ η επιτυχία συνοδεύεται από αισθήματα νίκης, χαράς και δικαίωσης των κόπων μας, η αποτυχία στον αντίποδα σε παρασύρει στο βυθό της απόγνωσης, της θλίψης και του πόνου.

Γιατί ύστερα από μία αποτυχία ξαναμπαίνει στη ζωή το ερώτημα, βάναυσο και αιχμηρό: «τι γίνεται τώρα;» Τότε είναι, που χρειάζεται η δύναμη να ψάξεις μέσα από την αποτυχία κι άλλους δρόμους, ίσως πιο φωτεινούς και βατούς.

Όταν μία αποτυχία γίνεται εμφαλτήριο για καινούριους αγώνες, που έως τώρα δεν τους ήξερες, τότε μπορεί να κρύβεται και η ευτυχία μέσα σε αυτήν. Πόσες φορές, αλήθεια, πίσω από μία αποτυχία δεν βρισκόταν ένα άλλο όνειρο πέρα από τα συμβατά, που έψαχνες; Και πόσες άλλες φορές μία επιτυχία γινόταν τόσο ρηχή και ανούσια στη διαδρομή του χρόνου και την πορεία της ζωής!

Έπρεπε να περάσουν πολλά χρόνια για να καταλάβω ότι η εισαγωγή στο πανεπιστήμιο δίνει εφόδια, διευρύνει τους ορίζοντες, αλλάζει προτεραιότητες αλλά δεν δίνει πάντα και εξ ορισμού λύσεις. Λύσεις που να έχουν σχέση με την επαγγελματική αποκατάσταση, αφού στη χώρα μας υπάρχει μεγάλο χάσμα μεταξύ ζήτησης και προσφοράς εργασίας.

«Κολύμπα» νεαρέ στα νερά είτε μιας επιτυχίας είτε μιας αποτυχίας και το ταξίδι θα φέρει την Ιθάκη, που ψάχνεις!