Συνέντευξη του Ευγένιου Δερμιτάσογλου στο Jack for Lionnews – Η οδός Τσαλοπούλου, ο κινηματογράφος Χάρις και η Αίγλη
Υπάρχουν καλλιτέχνες που κουβαλούν τον τόπο τους μέσα στη μουσική τους και ο Ευγένιος Δερμιτάσογλου είναι σίγουρα ένας από αυτούς. Ο ταλαντούχος τραγουδοποιός από τη Νέα Ζίχνη και βαθιές ρίζες στις Σέρρες επιστρέφει στην πόλη για μία μοναδική εμφάνιση και μιλάει στο Jack for Lionnews για τις μνήμες, τους φίλους και τις στιγμές που τον διαμόρφωσαν.
Από τα πρώτα του μουσικά βήματα σε τοπικές σκηνές και αυτοσχέδιες παρέες, μέχρι τη διαδρομή του ως τραγουδοποιός με προσωπικό στίγμα, η σχέση του με τις Σέρρες παραμένει ζωντανή και ουσιαστική. Αυτή η σύνδεση αποτυπώνεται και στα τραγούδια του, που ισορροπούν ανάμεσα στην αστική εμπειρία και την αυθεντικότητα της περιφέρειας.
Ευγένιε, ως Σερραίος από τη Νέα Ζίχνη, η εμφάνιση στην Αίγλη δεν είναι απλώς ένα ακόμα live στην περιοδεία που ετοιμάζεις. Είναι επιστροφή σε γνώριμα λημέρια. Τι συναίσθημα σου βγάζει το να παίζεις για «δικούς σου» ανθρώπους και πώς επηρεάζει αυτό την ερμηνεία σου;
Μέσα στο πολεμικό κλίμα που κατακλύζει τελευταία τον κόσμο, μέσα στη γενικότερη αστάθεια και τη σύγχυση της καθημερινότητας, η μουσική είναι μια πράξη αντίστασης, είναι κάτι που μας απελευθερώνει και μας προσφέρει ειρήνη με το μέσα μας και λειτουργεί ως μορφή επικοινωνίας με τους δίπλα μας. Σε αυτό το πλαίσιο, νιώθω το ίδιο όμορφα σε όποια πόλη, κωμόπολη, νησί η χωριό και αν παίζω, μιας και η μουσική έχει την ίδια λειτουργία και τις ίδιες εξευγενισμένες ιδιότητες παντού. Οι άνθρωποι και το κοινό που έρχεται να μας ακούσει είναι που κάνουν κάθε φορά τη διαφορά, σίγουρα όταν παίζω στις Σέρρες, ξέρω εκ των προτέρων ότι θα συναντήσω φίλους και πρόσωπα οικεία που με κάνουν να νιώθω όμορφα.
Έχεις παίξει πολλές φορές στην σκηνή της Αίγλης. Υπάρχει κάποια συγκεκριμένη ανάμνηση από παλιότερη εμφάνισή σου εδώ που να την κουβαλάς ακόμα; Πώς έχει αλλάξει η σχέση σου με τον χώρο και το κοινό των Σερρών μέσα στα χρόνια;
Τον Λάκη τον ξέρω πριν την Αίγλη. Όμως στην Αίγλη την πρώτη την μικρή, μόνο ένα μπαρ και μια τουαλέτα στο υπόγειο. Ήταν κάτι Κυριακές νωρίς το βράδυ που έπαιρνα την κιθάρα μου και καθόμασταν παρέες και τραγουδούσαμε σαν να είμαστε σπίτι μας απλά. Δοκιμαζότανε πολλά νέα τραγούδια τότε κατ’ ευθείαν στο κόσμο. Όπως επίσης το 2009 που φώναξα τον Λάκη, τον Μήτσο, τον Πέτρο Τσακίρη και άλλους και κάναμε ακρόαση το ντέμο του δίσκου Ράδιο Σκούρο Ανοιχτό. Για να προχωρήσω μπροστά ήθελα παρέα την γνώμη των φίλων. Έτσι εκείνος ο δίσκος βγήκε τότε με την επιμέλεια του Γιώργου Ανδρέου.
Με τον Μάριο Τσομπανίδη σας συνδέει μια βαθιά φιλία και μια κοινή πορεία. Πόσο αυτοσχεδιασμό επιτρέπει αυτή η οικειότητα πάνω στη σκηνή; Είναι ευκολότερο να «εκτεθείς» στο “αστικοακουστικό” σου πρόγραμμα όταν δίπλα σου έχεις έναν δικό σου άνθρωπο;
Αυτό που με ενδιαφέρει, είναι να δημιουργώ μέσα από τη μουσική, σχέσεις που να αντέχουν στο χρόνο. Ή να προκύπτουν μέσα από ήδη υπάρχουσες φιλικές σχέσεις με μουσικούς, συνεργασίες και συμπράξεις στη σκηνή . Με τον Μάριο την πρώτη πρόβα την κάναμε κατ’ ευθείαν πάνω στην σκηνή. Έτσι μάθαμε απ την αρχή να ακούμε ο ένας τον άλλον, σημαντικό! Ήταν μια περίοδος που μου έδωσε την ευκαιρία να πειραματιστώ σε νέα τραγούδια και φόρμες. Κάποιος ένα βράδυ μου είπε «ρε Ευγένιε άκουγα δεν σας έβλεπα και νόμιζα πως είστε τέσσερις». Και βέβαια παίζαμε οι δυο μας(γέλια). Είναι σημαντικό να νιώθεις οικεία με τους ανθρώπους που βρίσκεσαι πάνω στη σκηνή, έτσι ίσως παίζεις και καλύτερα, αλλά είναι η ίδια η μουσική τελικά που δημιουργεί αυτή την οικειότητα. Πάνω στη σκηνή αναπτύσσεται κάθε φορά ένας μουσικός διάλογος, στη συγκεκριμένη περίπτωση διάλογος ανάμεσα σε πιάνο, φωνή και κιθάρα και από αυτή τη μουσική συνομιλία, ο καθένας μας δε νιώθει εκτεθειμένος, αλλά προστατευμένος και ανοιχτός σε αυτοσχεδιαστικές προκλήσεις.
Η μουσική σου έχει αυτόν τον αστικό ρεαλισμό της μεγάλης πόλης, αλλά πάντα κρύβει μέσα της την ενέργεια του τόπου σου. Νιώθεις ότι ο «Σερραίος» Ευγένιος είναι αυτός που δίνει το αυθεντικό blues στοιχείο στα τραγούδια σου;
Κοίταξε να δεις… Άκουγα πολύ μουσική από δίσκους επιλογής μου από τα 10 και απ’ τα 13 σκάλιζα και την κιθάρα μου. Πολύ ροκ, πολύ Blues. Αλλά κι όλα τα πρωτοποριακά γκρουπ παγκόσμια όπως και το ελληνικό ροκ: Socrates, Σιδηρόπουλος κλπ. Από κάτω στο μαγαζί του πατέρα μου πιο λαϊκά και καντάδες και καθαρό έντεχνο: Χατζιδάκι, Θεοδωράκη, Πλέσσα, αλλά και Olympians. Μα και στα χωριά πανηγύρια, κλαρίνα ζουρναδες κλπ. Όλα περιέχονται μέσα μου και βγαίνουν κατά καιρούς και η ύπαιθρος και η πόλη. Όπως έλεγε κι ο Χέντριξ. Η μουσική είναι μια. Καλή ή κακή.
Αν έπρεπε να διαλέξεις έναν δρόμο των Σερρών που να περιγράφει απόλυτα την ατμόσφαιρα των τραγουδιών σου σήμερα, ποιος θα ήταν αυτός; Είναι η Χατζηιακώβου το δικό σου “αστικό” σκηνικό για το 2026;
Θα έλεγα αυτόν της εφηβείας την οδό Τσαλοπούλου που με έστελνε ο πατέρας μου να πάρω δίσκους από το ντο ρε μι για το μαγαζί αλλά διάλεγα και για μένα. Αλλά και επειδή ήταν ο κινηματογράφος Χάρις που τις Κυριακές όταν δεν είχε παιδικά πρωινά κάναμε ροκ συναυλίες με τους Ροδόσταυρους, που έπαιζα εγώ και τους Cross Band από το Σκούταρι. Βέβαια ας πούμε και για τη Χατζηακώβου μεταγενέστερα που ήταν μόνο ο Λάκης στην Αίγλη κι ένα πατσατζίδικο τίποτα άλλο.
Τι θα ήθελες να νιώσει κάποιος που θα έρθει στις 2 Απριλίου στην Αίγλη; Είναι αυτό το live μια πρόσκληση σε ένα “εφηβικό δωμάτιο” όπου όλοι γινόμαστε μια παρέα, χωρίς τα προσωπεία της καθημερινότητας;
Αυτό που λες “να νιώσει” κι όχι μόνο ν’ ακούσει. Μου δίνεται η δυνατότητα να παίζω τα τραγούδια μου απλά και γυμνά, όπως ακριβώς δημιουργήθηκαν σε ένα δωμάτιο που πρωτόγραφα. Είναι καταπληκτικά με φουλ μπάντα αλλά αυτά τα λάιβ έχουν την αμεσότητα και την καθαρή ειλικρίνεια να νιώθεις ακούγοντας στα ίσα. Κοντά στην ανάσα, χωρίς αποστάσεις.
Ο Ευγένιος Δερμιτάσογλου ανήκει στους πολύ ταλαντούχους και ιδιαίτερους τραγουδοποιούς της γενιάς του. Απ’ το 1997 έχει τέσσερις δίσκους (Κρύσταλλα του Νου, Βαρύ Φορτίο, Η Αγάπη πάει με Κουπιά, Ράδιο Σκούρο Ανοιχτό), θεατρικές συναυλίες, δημιουργικές συνεργασίες, πολλές ιδέες και αστείρευτο κέφι. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος “Ρίσκο. Έχει γράψει μουσική για την ταινία του Βασίλη Μπουντούρη “Πάρτα όλα”, ενώ επένδυσε μουσικά μια τηλεταινία της Αριάν Κοτς. Παράλληλα, έγραψε και τη μουσική της θεατρικής παράστασης για παιδιά “Λέων ο Α΄” (μια διασκευή στους μύθους του Αισώπου) και τη μουσική για την μουσικοθεατρική παράσταση “Ανάθεμα the time blues” όπου και έπαιζε με την ηθοποιό Μάρα Τσικάρα.
Συνεργάστηκε με τον Γιάννη Μήτση (Ξύλινα Σπαθιά), την Φωτεινή Βελεσιώτου τον Μανώλη Φάμελο, την Κατερίνα Σιάπαντα, Μανώλη Ρασούλη, την Λιζέτα Καλημέρη, την Βούλα Σαββίδη, τον Νόμικ (Sleepin’ Pillow & Universal Trilogy), τον Μπάμπη Παπαδόπουλο (Τρύπες), τον Γιώργο Ανδρέου, τον Άγγελο Σφακιανάκη, τους Μουσικούς Ιχνηλάτες, τον Παντελή Θεοχαρίδη, την Μαρία Παπανικολάου, την Ζωή Παπαδοπούλου, τον Δημήτρη Λάππα, τον Παναγιώτη Μπερλή (Διάφανα Κρίνα), τον Γιώργο Καζαντζή και πολλούς άλλους.
