Ανθρωποφαγία, λαϊκισμός και συμπεριφορές στη Βουλή που απέχουν έτη φωτός από τα πραγματικά προβλήματα
Τοξικότητα.
Αυτή η λέξη μόνο μπορεί να χαρακτηρίσει αυτό που ζούμε εδώ και μερικά χρόνια, με ιδιαίτερη όξυνση τους τελευταίους μήνες.
Η ζωή της Ελλάδας χαρακτηρίζεται πλέον από έντονο, πρωτοφανή λαϊκισμό, απομάκρυνση από τα πραγματικά προβλήματα, απαξίωση των θεσμών, απαξίωση των αξιών, τσουβάλιασμα προσώπων, θεοποίηση των απλά αντιδραστικών και φωνασκούντων άνευ λόγου και αιτίας πολλές φορές και κυρίως μια απάθεια απέναντι σε κάθε βίαιο, επιθετικό και εγκληματικό διαπράττεται γύρω μας.
Η ανοχή και ο φόβος μην μας κολλήσουν κάποια ταμπέλα είναι ο δυνάστης των καιρών μας. Ο φασισμός του political correct έχει ευνουχίσει κάθε ορθή ή ορθολογική σκέψη και πράξη. Η απουσία αξιών και κοινής λογικής μας οδηγεί σε έναν μόνιμο θυμό και μία μόνιμη αποδοχή και πεποίθηση πως για όλα φταίνε οι άλλοι και ποτέ εμείς.
Διάθεση αμπελοφιλοσοφίας θα μου προσάψετε σήμερα, αλλά δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι πως κάθε μέρα διαβάζουμε για μία τουλάχιστον φριχτή εγκληματική ενέργεια, για νεκρούς, νέους κυρίως ανθρώπους, από τροχαία δυστυχήματα ή ναρκωτικά, για εκδήλωση τυφλής βίας από έφηβους σε πολλαπλές περιπτώσεις, από αδιαφορία για την ανθρώπινη ζωή, από εγκληματική απαξίωση όλων των ανθρώπινων αξιών.
Την ίδια ώρα, στη Βουλή ασχολούμαστε, αναλωνόμαστε καλύτερα σε μικρότητες, άκρατο λαϊκισμό, μακριά από την ουσία των προβλημάτων της χώρας και των πολιτών. Ανθρωποφαγία και λαϊκισμός, συμπεριφορές που απέχουν έτη φωτός από τα πραγματικά προβλήματα. Η ερώτηση που προκύπτει είναι φυσικά, ποια είναι τα πραγματικά προβλήματα.
Όλων το μυαλό θα πάει στο οικονομικό. Διαφωνώ κάθετα. Τα πραγματικά προβλήματα είναι άλλα. Είναι η απομάκρυνση από την πραγματικότητα. Η κατάρρευση όλων των ηθικών αξιών της ελληνικής κοινωνίας, που ακολουθεί βέβαια το μοντέλο της Δύσης γενικότερα. Είναι η υπογεννητικότητα. Είναι η εμφανής έλλειψη κριτικής ικανότητας των σημερινών Ελλήνων. Είναι η εσωστρέφεια των ανθρώπων και η απομόνωση. Θα μπορούσα να αναφέρω κι άλλα πολλά. Όπως τον εγωισμό που δείχνουμε όλοι μας πια, απέναντι σε ανθρώπους, δομές, θεσμούς. Πρώτα ο εαυτούλης μας και ύστερα οι υπόλοιποι.
Φυσικά, ο οικονομικός παράγοντας είναι πολύ σημαντικός. Πιο σημαντικό είναι όμως η έλλειψη εμπιστοσύνης προς όλους και όλα. Πιο σημαντικό είναι πως νομίζουμε ότι είμαστε παντογνώστες και όλοι οι άλλοι έχουν άδικο. Όταν διορθώσουμε ως λαός αυτά τα προβλήματα, θα δούμε ίσως πιο καθαρά τη μεγάλη εικόνα και θα κρίνουμε πιο σωστά για τη ζωή μας, τη ζωή των παιδιών και το καλό του τόπου αυτού.
Μία ερωτησούλα να κάνω; Τώρα που όλοι είναι λάβροι κατά των ρουσφετιών, τώρα που θα δυσκολέψουν πολύ τα πράγματα με όσα δρομολογεί η Κυβέρνηση, πώς θα κρατάτε τους κανακάρηδες στις Σέρρες όταν θα στρατεύονται; Πώς θα γίνονται οι αποσπάσεις των εκπαιδευτικών; Από ποιον θα ζητάτε χάρες και διευκολύνσεις ; Μήπως τώρα θα έχετε σχεδόν όλοι πρόβλημα με τους βουλευτές που ψηφίζετε γιατί δεν θα μπορούν να σας εξυπηρετήσουν; Δεν αναφέρομαι μόνο στους βουλευτές της ΝΔ. Σε όλους αναφέρομαι, γιατί οι 8 στους 10 πολίτες ζήτησαν χάρη από όλους τους βουλευτές, πρώην και νυν. Το «αεί» αν δεν θα υπάρχει, να δούμε πως θα το χειριστείτε όλοι οι υποκριτές.
