Η Νάνσυ Μπατογιάννη μιλά για τον αγώνα της για τα αδέσποτα, τις συγκινήσεις και την αποστολή που έχει γίνει τρόπος ζωής
Για τους περισσότερους στις Σέρρες, το όνομά της είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τη φιλοζωία. Η Νάνσυ Μπατογιάννη, πρόεδρος του Συλλόγου «Φίλοι Ζώων Σερρών», βρίσκεται εδώ και χρόνια στην πρώτη γραμμή της προσπάθειας για τη διάσωση, τη φροντίδα και την υιοθεσία αδέσποτων ζώων, έχοντας συμβάλει καθοριστικά στη διαμόρφωση μιας πιο ευαισθητοποιημένης φιλοζωικής κουλτούρας στην τοπική κοινωνία.
Σε μια ειλικρινή συνέντευξη στο LionNews, ανοίγει την καρδιά της και μιλά για τη διαδρομή που την οδήγησε να αφιερώσει μεγάλο μέρος της ζωής της στα ζώα. Η αγάπη της για τα αδέσποτα ξεκίνησε από την παιδική της ηλικία. Όπως θυμάται, ήταν μόλις πέντε ετών όταν έφερε στο σπίτι το πρώτο της αδεσποτάκι, μια κίνηση που έμελλε να προδιαγράψει την πορεία της.
Αν και μετά το σχολείο ο δρόμος την οδήγησε προς τη Νομική Σχολή, γρήγορα συνειδητοποίησε ότι το πραγματικό της κάλεσμα βρισκόταν αλλού. Καθοριστικό ρόλο στην πορεία της έπαιξε η γνωριμία της με τη Ζωή Κοντού, δίπλα στην οποία έκανε τα πρώτα ουσιαστικά βήματα στον χώρο της οργανωμένης φιλοζωικής δράσης. Από τότε μέχρι σήμερα, ο στόχος της παραμένει ο ίδιος: να δίνει στα αδέσποτα μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή, βρίσκοντας γι’ αυτά ένα ασφαλές και αγαπημένο σπίτι.
Η ανάγκη για πιο οργανωμένη στήριξη των ζώων οδήγησε στη δημιουργία του Συλλόγου «Φίλοι Ζώων Σερρών», ο οποίος, όπως εξηγεί, γεννήθηκε μέσα από την ανάγκη ενίσχυσης του κυνοκομείου και της προστασίας των αδέσποτων της περιοχής.
Σε αυτή τη μακρά και συχνά δύσκολη διαδρομή, η οικογένειά της στάθηκε πάντα στο πλευρό της. Ιδιαίτερη μνεία κάνει στον σύζυγό της, τον οποίο χαρακτηρίζει συνοδοιπόρο και πολύτιμο σύμμαχο σε κάθε προσπάθεια, αναγνωρίζοντας τη στήριξη και την κατανόηση που της προσέφερε όλα αυτά τα χρόνια.
Μέσα από τη συνέντευξή της, η Νάνσυ Μπατογιάννη αποκαλύπτει άγνωστες στιγμές της προσωπικής και φιλοζωικής της πορείας, μιλά για τις δυσκολίες, τις συγκινήσεις και τις μάχες που έχει δώσει, αλλά και για την αστείρευτη δύναμη που αντλεί κάθε φορά που ένα αδέσποτο βρίσκει τη δική του οικογένεια.
