Σκέψεις με αφορμή την έναρξη του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου-To ποδόσφαιρο δημιουργεί αναμνήσεις που αντέχουν στο χρόνο

Ξεκινά την Πέμπτη 11 Ιουνίου το Μουντιάλ και, με αφορμή αυτή τη μεγάλη γιορτή του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, θυμήθηκα κάτι που είχε γράψει κάποτε ο αείμνηστος δημοσιογράφος Αντώνης Καρκαγιάννης: ότι η προσήλωσή μας σε μία ποδοσφαιρική ομάδα αποτελεί ισχυρό δείγμα του χώρου που διεκδικεί στη ζωή μας ο παραλογισμός ή, για την ακρίβεια, η αντιλογία της ζωής.

Με αυτή τη σκέψη ως αφετηρία, θα ήθελα να καταθέσω ορισμένες προσωπικές σκέψεις για το ποδόσφαιρο και το Μουντιάλ, το λεγόμενο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου, έναν θεσμό που εδώ και δεκαετίες συγκεντρώνει το ενδιαφέρον δισεκατομμυρίων ανθρώπων σε ολόκληρο τον κόσμο.

Η συγκυρία το έφερε να αγαπήσω από μικρός το ποδόσφαιρο και να το παρακολουθώ πολύ στενά, βλέποντας ζωντανά ερασιτεχνικούς και επαγγελματικούς αγώνες, όταν ήρθε το 1979 το επαγγελματικό ποδόσφαιρο.

Τότε η τηλεόραση και οι αθλητικές μεταδόσεις δεν είχαν μπει τόσο δυναμικά στη ζωή μας. Το λαϊκό άθλημα ήταν τρόπος ψυχαγωγίας και εκτόνωσης των απλών ανθρώπων, οι οποίοι ταυτίζονταν κατά βάση με την ομάδα του τόπου τους και έβλεπαν συντοπίτες τους να αποτελούν τα είδωλα της Κυριακής στους ποδοσφαιρικούς αγώνες. Τους γοήτευε το γεγονός ότι ένας ποδοσφαιριστής, τον οποίο έβλεπαν στις λιγοστές μεταδόσεις της ΕΡΤ, αγωνιζόταν στο γήπεδο του τόπου τους και οι ίδιοι είχαν τη δυνατότητα να τον θαυμάσουν από κοντά, ζωντανά.

Εδώ και χρόνια το ποδόσφαιρο έχει αλλάξει. Ήταν ίσως η πρώτη μορφή παγκοσμιοποίησης που γνώρισαν οι κοινωνίες μέσα από τον αθλητισμό. Αυτές τις μέρες θα δούμε το Μουντιάλ και θα έχουμε την ευκαιρία να παρατηρήσουμε ότι οι φίλαθλοι των ομάδων, σε κάθε γωνιά του πλανήτη, αντιδρούν με τον ίδιο τρόπο όταν η ομάδα τους πετυχαίνει μία νίκη ή πικραίνονται όταν το τελικό αποτέλεσμα ενός αγώνα είναι αρνητικό. Τα συναισθήματα του αθλητισμού παραμένουν κοινά και διαχρονικά, ανεξάρτητα από γλώσσες, σύνορα και πολιτισμούς.

Το πρώτο Μουντιάλ που παρακολούθησα ήταν αυτό του 1978 στην Αργεντινή. Τότε η διοργανώτρια χώρα, με τον Μάριο Κέμπες, κέρδισε στον τελικό με 3-1 τους Ολλανδούς του Κρόλ και του Ρέζενμπρινκ. Τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1982 στην Ισπανία, χάρηκα την επικράτηση των Ιταλών επί των Γερμανών στη Μαδρίτη με 3-1, βλέποντας τον Ιταλό Μάρκο Ταρντέλλι να πανηγυρίζει με τον μοναδικό εκείνο τρόπο το δεύτερο γκολ της ιταλικής ομάδας.

Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982 συμμετείχαν 24 ομάδες. Σε αυτό που αρχίζει σε λίγες μέρες συμμετέχουν 48 ομάδες.

Το παγκόσμιο θέαμα του ποδοσφαίρου έχει εξελιχθεί σε ένα ακόμη πιο εμπορικό προϊόν. Η διεύρυνση της διοργάνωσης, η παγκόσμια προβολή και τα τεράστια οικονομικά μεγέθη αποτυπώνουν τις αλλαγές που συντελέστηκαν τις τελευταίες δεκαετίες.

Ας ελπίσουμε, ωστόσο, ότι πέρα από την εμπορική του διάσταση, το Μουντιάλ θα συνεχίσει να προσφέρει ποιοτικό θέαμα, συγκινήσεις και στιγμές που θα μείνουν στη μνήμη των φιλάθλων. Γιατί, παρά τις αλλαγές των καιρών, το ποδόσφαιρο εξακολουθεί να διατηρεί τη δύναμη να ενώνει ανθρώπους, να γεννά συναισθήματα και να δημιουργεί αναμνήσεις που αντέχουν στον χρόνο.