To παράδειγμα των νέων των Άνω Ποροΐων και της Σιντικής, που μαρτυρά ότι υπάρχει ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο
Κάθε φορά, που παρακολουθώ στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και Επικοινωνίας για το πόσο οι νέοι της εποχής μας έχουν απαξιώσει και έχουν απαξιωθεί για τη συμπεριφορά τους, κάτι μέσα μου σφίγγεται και πονάει μαζί. Και κάθε φορά, που γίνομαι ο ίδιος μάρτυρας, μιας απρεπούς πράξης κάποιου νέου, αμφιταλαντεύομαι ποιου το μέρος να πάρω. Με αυτούς, που κατηγορούν τους νέους, ότι τάχα είναι αγενείς, σκληροί, προκλητικοί και ισοπεδώνουν αξίες και αρχές ή με τους νέους, που προβάλλουν ως «δικαιολογίες» για αυτήν τη συμπεριφορά τους τη στάση των μεγαλύτερων απέναντί τους;
Αρκετές φορές βίωσα απρεπή, οδηγική κυρίως, συμπεριφορά κάποιου 20χρονου, που κρατώντας το τιμόνι θεώρησε πως όλοι οι άλλοι, που κινούνται στο δρόμο απέναντι, παράλληλα και κάθετα με αυτόν είναι «σκουπίδια». Έτσι, φράσεις όπως: «κουνήσου θείτσα», «προχώρα χοντρέ», «στην άκρη παππού» και ακόμα χειρότερες έρχονται να με εντάξουν στην πλευρά εκείνων, που μέμφονται τους νέους.
Ωστόσο, την ίδια ώρα κάποιες άλλες δραστηριότητες των νέων με αφήνουν άφωνο για το πάθος της προσφοράς, που διαθέτουν και την ευρηματικότητα της σκέψης τους. Έτσι, όταν είδα στο Facebook προ ολίγων ημερών την ανάρτηση του Αντιδημάρχου Σιντικής, Στάθη Ζαπρίδη ότι δεκάδες νέοι εθελοντές (εντός και εκτός Σερρών) συμμετέχουν με ζήλο στις προσπάθειες αναζήτησης του 45χρονου Διοικητή του Πυροσβεστικού Κλιμακίου Άνω Ποροΐων, ένιωσα ικανοποίηση πως τίποτα δεν χάθηκε ακόμη και πως υπάρχει ελπίδα οι νέοι της Ελλάδας του σήμερα να ξαναβρούν στόχους και ενδιαφέρουσες αξίες στη ζωή τους.
Αγόρια και κορίτσια κατά βάση νεαρής ηλικίας, αψηφώντας τις αντίξοες καιρικές συνθήκες, τις εξαιρετικά χαμηλές θερμοκρασίες και παραμερίζοντας το …«γιορτινό και ανέμελο των ημερών» ρίχτηκαν στο «κυνήγι» της αναζήτησης του 45χρονου ένστολου συμπολίτη τους, που εδώ και αρκετές ημέρες τα ίχνη του έχουν χαθεί αναστατώνοντας την τοπική κοινωνία των Άνω Ποροΐων αλλά και της ευρύτερης Σιντικής γενικότερα.
Θέλω, λοιπόν, να σημειώσω τούτο: Επειδή η ευγένεια μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο και κυρίαρχα από τους γονείς στα παιδιά, μήπως πρέπει οι νέοι κυρίως γονείς (αλλά κι όχι μόνο αυτοί) να αλλάξουν τη στάση τους απέναντι στους νέους; Μήπως εκείνο, που έχει επικρατήσει να λέγεται «εικόνα σου είμαι», πρέπει οι νέοι να το επαναλαμβάνουν συχνότερα στους ηθικολόγους και κατηγόρους τους; Μην πυροβολείτε τους νέους!
