Το τελευταίο αντίο σήμερα στη Σερραία Ανθυπασπιστή και μητέρα τριών παιδιών. Η αγάπη της για τα εκρηκτικά, η ζωή στον Στρατό και η μάχη με τον καρκίνο
Δεν την πτόησαν τα βλήματα, τα πυρομαχικά και τα εκρηκτικά. Τη λύγισε όμως ο καρκίνος. Συγγενείς, φίλοι και συνάδελφοι αποχαιρετούν σήμερα το πρωί, στο Μεγαλοχώρι του δήμου Σιντικής, τη στρατιωτικό Μαρία Κολτσακλή, Ανθυπασπιστή του Ελληνικού Στρατού και μία από τις λίγες γυναίκες που επέλεξαν να υπηρετήσουν ως πυροτεχνουργοί.
Μητέρα τριών παιδιών, η Μαρία έφυγε από τη ζωή μόλις στα 39 της χρόνια, έπειτα από μάχη με τον καρκίνο, αφήνοντας πίσω την οικογένειά της και μια ξεχωριστή διαδρομή στις Ένοπλες Δυνάμεις.
Η ιστορία της είχε γίνει γνωστή πανελλαδικά πριν από δώδεκα χρόνια. Τον Ιούνιο του 2014, υπηρετώντας στην 389 ΠΑΠ Ξυλαγανής και όντας μία από τις μόλις δύο ενεργές γυναίκες πυροτεχνουργούς στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη, μίλησε στην εφημερίδα «Χρόνος» της Κομοτηνής για τη δουλειά που είχε επιλέξει και τόσο αγαπούσε.
Η Μαρία είχε τελειώσει το Λύκειο το 2004 και στη συνέχεια φοίτησε για δύο χρόνια σε πανεπιστημιακή σχολή. Όταν πληροφορήθηκε πως μπορούσε να ακολουθήσει την ειδικότητα του πυροτεχνουργού, άλλαξε πορεία και εισήχθη μέσω του 10% στη Σχολή Μονίμων Υπαξιωματικών.
Δεν της έτυχε η ειδικότητα. Την ήθελε και την κυνήγησε.
«Την ειδικότητα την κυνηγούσα πάρα πολύ», έλεγε τότε. Η μητέρα της, όπως αποκάλυπτε, δυσκολεύτηκε να αποδεχθεί την απόφασή της και έκλαιγε για έναν μήνα. Η ίδια όμως ήταν αποφασισμένη. «Την ειδικότητά μου τη λατρεύω», έλεγε, εξηγώντας πως ήθελε μια δουλειά με ενδιαφέρον, δράση και αδρεναλίνη. Ήταν τόσο δεμένη με το αντικείμενό της, ώστε δήλωνε πως δεν θα παρέμενε στον Στρατό για να κάνει κάτι διαφορετικό.
Η καθημερινότητα ενός πυροτεχνουργού δεν αφήνει περιθώρια για λάθη. Βλήματα, χειροβομβίδες, εγκαταλελειμμένα πυρομαχικά και εκρηκτικά κατάλοιπα παλαιότερων πολέμων. Η Μαρία και οι συνάδελφοί της ήταν αυτοί που καλούνταν να πλησιάσουν, όταν όλοι οι υπόλοιποι έπρεπε να απομακρυνθούν. «Εδώ δεν έχουν θέση τα συναισθήματα και τα λάθη», είχε πει χαρακτηριστικά. Κάθε περιστατικό ήταν διαφορετικό και απαιτούσε απόλυτη συγκέντρωση. Εκείνη την ώρα, όπως εξηγούσε, «δεν μπορείς να σκεφτείς τίποτα άλλο».
Μιλούσε όμως και για τη θέση της γυναίκας μέσα σε έναν παραδοσιακά ανδροκρατούμενο χώρο. Είχε υπάρξει η μοναδική γυναίκα στη μονάδα της και γνώριζε πως πολλές φορές μια γυναίκα έπρεπε να προσπαθήσει περισσότερο για να αποδείξει την αξία της. «Πιστεύω πάντως στη δυναμική των γυναικών», έλεγε.
Η Μαρία πίσω από τη στολή
Πίσω όμως από τη στολή και τη δύσκολη ειδικότητα υπήρχε η Μαρία της οικογένειας. Σύζυγος και μάνα πάνω απ’ όλα, μια γυναίκα με ευαισθησίες, δεμένη με τα παιδιά και τους ανθρώπους της, πολύ διαφορετική από την αυστηρή εικόνα που ίσως δημιουργούσε η απαιτητική δουλειά της πυροτεχνουργού.
Είχε έναν μικρότερο αδελφό, ο οποίος υπηρετεί στην Ελληνική Αστυνομία, ενώ τα τελευταία χρόνια είχε βιώσει και την απώλεια των δύο γονιών της. Ο πατέρας της ήταν συνταξιούχος πυροσβέστης, έχοντας και ο ίδιος υπηρετήσει σε ένα επάγγελμα συνδεδεμένο με τον κίνδυνο και την προστασία της ανθρώπινης ζωής, ενώ η μητέρα της διατηρούσε κατάστημα δερμάτινων ειδών στις Σέρρες.
Το 2014, όταν είχε δώσει εκείνη τη συνέντευξη, ήταν ήδη μητέρα μιας τετράχρονης κόρης. Δώδεκα χρόνια αργότερα, η οικογένειά της είχε μεγαλώσει. Η Μαρία ήταν πλέον μητέρα τριών παιδιών, ηλικίας 19, 16 και 13 ετών σήμερα. Τα τελευταία χρόνια είχε επιστρέψει στις Σέρρες και υπηρετούσε στο Παλαιόκαστρο, κοντά πλέον στην οικογένεια και στον τόπο της.
Σχεδόν δώδεκα χρόνια μετά απ΄ όσα είχε δηλώσει στον «Χρόνο», τα λόγια της ακούγονται διαφορετικά. Τότε μιλούσε για τον κίνδυνο ως κομμάτι της δουλειάς της, για την ψυχραιμία που απαιτούσαν τα εκρηκτικά, για τη ζωή της στον Στρατό και για μια ειδικότητα που, όπως έλεγε, λάτρευε. Στη ζωή της χρειάστηκε τελικά να δώσει μια άλλη μάχη. Πολύ πιο προσωπική και δύσκολη. Τη μάχη με τον καρκίνο.
Η Μαρία πάλεψε μέχρι το τέλος, νοσηλευόμενη το τελευταίο διάστημα στο 424 Γ.Σ.Ν.Ε. Θεσσαλονίκης, όπου και άφησε την τελευταία της πνοή. Ήταν μόλις 39 ετών, αφήνοντας πίσω τον σύζυγό της, τα τρία τους παιδιά και τον αδελφό της.
Από εκείνη τη συνέντευξη του 2014 μένει και μια φράση της. Ειπωμένη τότε με το ιδιαίτερο χιούμορ ενός ανθρώπου που γνώριζε πολύ καλά τι σημαίνει κίνδυνος: «Όταν τρέχει ο πυροτεχνουργός, τρέξε στην ίδια κατεύθυνση κι αν μπορείς προσπέρασέ τον!»
