Το ιστορικό των κατεδαφίσεων στο Κεντρικό Πάρκο Σερρών και η χαρακτηριστική κωλυσιεργία της αποζημίωσης και κατεδάφισης της οικίας Σιδηροπούλου
Ανηφορικός, δύσβατος και κατά καιρούς με προσχώματα ήταν πάντα ο δρόμος της απελευθέρωσης των οικοπέδων που βρίσκονταν εντός του χώρου που έχει χαρακτηριστεί, με το πρώτο πολεοδομικό σχέδιο του Δήμου Σερρών το 1925, ως κεντρικό πάρκο της πόλης των Σερρών.
Οι κατεδαφίσεις στις οποίες προχώρησε ο Δήμος Σερρών τις προηγούμενες εβδομάδες ύστερα απο τελεσίδικες δικαστικές αποφάσεις έφεραν ξανά στο προσκήνιο το θέμα που ταλανίζει τη σερραϊκή κοινωνία.
Σέρρες: Κατεδαφίστηκε το πρώτο κτήριο στο Κεντρικό Πάρκο(φωτογραφίες)
Θεωρήσαμε, ότι αυτό αποτελεί μία αφορμή για μια ανασκόπηση και έρευνα μέσα απο δημόσιες τοποθετήσεις ανθρώπων που υπηρέτησαν τον Δήμο και συνεπώς έζησαν και χειρίστηκαν το θέμα και την προσπάθεια απελευθέρωσης των χώρων και της αποζημίωσης των ιδιοκτησιών.
Γιατί, τελικά, τόσα χρόνια μετά το 1925, έτος κατά το οποίο χαρακτηρίστηκε ο χώρος ως κεντρικό πάρκο, αυτό δεν υλοποιήθηκε και παραμένει ακόμη και σήμερα στα χαρτιά;
Το κεντρικό πάρκο είναι μία έκταση 70 στρεμμάτων περίπου που χαρακτηρίστηκε με Π.Δ.(31-7-1925). Οι αποζημιώσεις τω ιδιοκτησιών που δεσμεύτηκαν για να γίνει το πάρκο δεν ολοκληρώθηκαν. Απο τα 70 στρέμματα του πάρκου τα 34 περίπου είναι ιδιοκτησίας του Δήμου(Δημοτικό Γήπεδο, Δημοτικά σχολεία) και τα υπόλοιπα 36 είναι εκτάσεις ιδιωτών, που έπρεπε αναγκαστικά να αποζημιωθούν.
Οι δικαστικές διαδικασίες ξεκίνησαν περίπου στις αρχές της δεκαετίας του 1960 όταν η χώρα μετρούσε δέκα χρόνια μετά την καταστροφική δεκαετία 1940-1950. Με δικαστικές αποφάσεις αποζημιώθηκαν μέχρι τώρα περίπου 27 στρέμματα. Μέχρι πριν λίγο καιρό είχαν απομείνει να αποζημιωθούν άλλα εννέα στρέμματα. Μέσα σε αυτά συμπεριλαμβανόταν η έκταση που περιήλθε στο Δήμο με την κατεδάφιση των κτισμάτων αυτή τη εβδομάδα και τον χώρο που θα κατεδαφιστεί στο οικόπεδο απέναντι από την Αστυνομική Διεύθυνση Σερρών.
Ποια κτίσματα απομένουν να αποζημιωθούν
Τα κτίσματα και τα οικόπεδα που απομένει για να αποζημιωθούν σύμφωνα με τον αντιδήμαρχο Παύλο Πουλιάκα είναι τα εξής: Το κτίσμα και το οικόπεδο Μπόλαρη με τα εκκλησιαστικά είδη, υπόθεση η οποία «τρέχει» για την αποζημίωση απο το Πράσινο Ταμείο. Τα άλλα κτίσματα και οικόπεδα ακολουθούν τη διαδικασία της αποζημίωσης και της απελευθέρωσης του χώρου. Αυτά είναι σπίτι επί της οδού Ραιδεστού δίπλα στο οικόπεδο Μπόλαρη, το κτίσμα και οικόπεδο του Σώματος Ελλήνων Οδηγών στην αρχή της οδού Ραιδεστού καθώς και ένα σπίτι επί της οδού Μπεκιάρη.
Ο δρόμος των κατεδαφίσεων
Στην προσπάθειά μας να ερευνήσουμε και να αποκρυπτογραφήσουμε το περιβάλλον και τα εμπόδια που παρουσιαζόταν για αυτό το ακανθώδες θέμα απευθυνθήκαμε στον πρώην πρόεδρο του Δ.Σ. Ζήση Περδίκη, τον πρώην δήμαρχο Σερρών Γ. Μωυσιάδη. Επίσης μας μίλησαν οι πρώην αντιδήμαρχοι Παύλος Μυστακίδης και Γιώργος Νυκτοπάτης στις θητείες του Π. Αγγελίδη και Π. Μυστακίδη αντίστοιχα.
Ο Ζήσης Περδίκης πρόεδρος του Δ.Σ. Σερρών και στενός συνεργάτης του Ζήση Μητλιάγκα και στις δύο δημαρχιακές θητείες(1991-1994, 1999-2002), δήλωσε στο LionNews.gr ότι όλες οι δημοτικές αρχές (Ανδρέου, Γεωργούλας), μετά τη μεταπολίτευση, επιχείρησαν να καταλάβουν τα οικόπεδα που βρίσκονταν μέσα στο περίγραμμα του κεντρικού πάρκου, με αποζημιώσεις από χρήματα του Δήμου ή διεκδικούσε καθώς το Πράσινο Ταμείο, που θεσπίστηκε το 2011 επί υπουργίας Μπιρμπίλη.
Ο ίδιος θυμάται ότι δυτικά της σχολικής μονάδας (1ο και 7ο Δημοτικό Σχολείο) υπήρχαν δύο-τρία κτίσματα της Διεύθυνσης Πρόνοιας, που στέγαζαν πρόσφυγες οι οποίοι είχαν έρθει στις Σέρρες μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Είχαν στεγαστεί εκεί, γιατί εξαιρέθηκαν από την αποκατάσταση στις προσφυγικές συνοικίες της πόλης.
«Ο Δήμος Σερρών όλα τα χρόνια έδειξε κατανόηση στο στεγαστικό τους πρόβλημα και δεν εφάρμοζε επιθετική πολιτική για την απομάκρυνσή τους. Σε αυτές τις περιπτώσεις, αλλά και σε κάποιες άλλες φορές ο Δήμος επιχειρούσε να τους αποβάλει από τον χώρο που κατείχαν, προτείνοντάς τους να γίνει ανταλλαγή με άλλο οικόπεδο του Δήμου, χωρίς όμως αυτή η προσπάθεια να τελεσφορεί πάντα. Κεντρικό εμπόδιο σε όλες τις περιπτώσεις ήταν το ζήτημα των απαλλοτριώσεων και των αποζημιώσεων προς τους ιδιοκτήτες. Τις περισσότερες φορές υπήρχε απόκλιση ανάμεσα στα ποσά που ζητούσαν οι ιδιοκτήτες και σε αυτά που μπορούσε να διαθέσει ο Δήμος βάσει της τιμής μονάδας. Έτσι, οι διαφορές κατέληγαν στη δικαιοσύνη, παρατείνοντας τις εκκρεμότητες», ανέφερε ο Ζήσης Περδίκης στο LionNews.gr.
Στις θητείες του Ζ. Μητλιάγκα (1991-1994 και 1999-2002) απελευθερώθηκαν κάποιοι χώροι. Μεταξύ αυτών, δύο οικόπεδα, απέναντι από την Κλινική Ευθυμίου (όπου υπήρχε επιχείρηση με γεωργικά μηχανήματα) και δύο ακίνητα δίπλα στο σημερινό υπαίθριο πάρκινγκ (δεύτερη θητεία).
Στην θητεία Μωυσιάδη κατεδαφίστηκε το κτηνιατρείο
Στη θητεία του δημάρχου Γ. Μωυσιάδη (2003-2006) απελευθερώθηκε ο χώρος όπου στεγαζόταν το κτηνιατρείο. Σύμφωνα με όσα δήλωσε ο πρώην δήμαρχος Γ. Μωυσιάδης, επισκέφθηκε την Αρχιεπισκοπή και την ενημέρωσε ότι το κτηνιατρείο βρίσκεται σε οικόπεδο που ανήκει στην Εκκλησία. Ζήτησε από τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Σερρών να απομακρυνθεί η υπηρεσία απο το σημείο. Οταν αυτή μετακόμισε και το κτήριο χαρακτηρίστηκε ετοιμόρροπο εκδόθηκε απόφαση και κατεδαφίστηκε.
Την ίδια περίοδο, ο Γιάννης Μωυσιάδης απομάκρυνε, με δικαστικές αποφάσεις, κάποιους που διέμεναν σε αυθαίρετα σπίτια και εξασφάλισε χρήματα απο το Υπουργείο Οικονομικών για να κατεδαφιστούν τρία κτίσματα.
Στη θητεία Αγγελίδη
Στη πρώτη θητεία του δημάρχου Π. Αγγελίδη και συγκεκριμένα το 2012 ο Δήμος Σερρών εξασφάλισε 2 εκατομμύρια ευρώ για αποζημιώσεις ιδιοκτησιών των οικοπέδων. Απο αυτά οι 570 χιλιάδες ευρώ διατέθηκαν για την αποζημίωση έκτασης περίπου 4 στρεμμάτων που ανήκει στην εκκλησία και έμεινε ένα ποσό της τάξης των 1.430.000 ευρώ για αξιοποίηση απο τις επόμενες δημοτικές αρχές.
Στη θητεία του Π. Αγγελίδη κατεδαφίστηκε οικόπεδο που είχε αποζημιωθεί απο την Δημοτική αρχή του Γ. Βλάχου(2007-2010). Η κατεδάφιση του έγινε στον Απρίλιο του 2012.
Όπως ανέφερε στο LionNews.gr ο πρώην αντιδήμαρχος Παύλος Μυστακίδης, στο συγκεκριμένο οικόπεδο λειτουργούσε μέχρι και την τελευταία στιγμή ο ιδιωτικός παιδικός σταθμός «Παραμυθούπολη».
Ο ίδιος, ως αντιδήμαρχος έργων και υποδομών την περίοδο εκείνη, θυμάται ότι ο Δήμος προχώρησε στην κατεδάφιση με δικά του μηχανήματα. Οι εργασίες διήρκεσαν τρεις έως τέσσερις ημέρες και στη συνέχεια διαμορφώθηκε ο περιβάλλον χώρος.
«Υπήρχε μεγάλη ικανοποίηση όταν ολοκληρώθηκε η κατεδάφιση, γιατί συμβάλαμε, έστω και λίγο, στην επίτευξη του στόχου για την απελευθέρωση του χώρου και τη δημιουργία του Κεντρικού Πάρκου της πόλης των Σερραίων, ένα όνειρο πολλών πολιτών», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Η κατεδάφιση στην θητεία Χρυσάφη
Οι κατεδαφίσεις κτισμάτων προχώρησαν και επί δημαρχιακής θητείας του Αλ. Χρυσάφη, με αρμόδιο αντιδήμαρχο τον Γιώργο Νυκτοπάτη. Όπως δήλωσε ο Γ. Νυκτοπάτης, είχαν κατεδαφιστεί δύο κτίσματα στην οδό Ραιδεστού, αφού προηγουμένως οι ιδιοκτήτες τους είχαν αποζημιωθεί. Παράλληλα, εκείνη την περίοδο είχαν πειστεί οι ιδιοκτήτες του οικοπέδου 5,5 στρεμμάτων (απέναντι από το κτίριο της Αστυνομικής Διεύθυνσης Σερρών) να λάβουν τη νόμιμη αποζημίωση, χωρίς να προχωρήσουν σε περαιτέρω δικαστικές διαδικασίες.
Στη θητεία της Β. Μητλιάγκα
Στη θητεία της δημάρχου Βαρβάρας Μητλιάγκα κατεδαφίστηκαν δυο κτίσματα επι της οδού Ραιδεστού το 2024( η χρηματοδότηση είχε βγεί απο το Πράσινο Ταμείο στο τέλος της θητείας του Αλ. Χρυσάφη). Η σημερινή Δημοτική αρχή είχε στη διάθεση της για αποζημιώσεις ιδιοκτησιών το ποσό των 1.430.000 ευρώ που είχαν απομείνει απο τα 2 εκατομμύρια ευρώ που είχαν εξασφαλιστεί στη θητεία του Π. Αγγελίδη το 2012. Σε αυτό το ποσό προστέθηκαν και 1.600.000 ευρώ που εξασφαλίστηκαν από το Πράσινο Ταμείο για αποζημιώσεις ιδιοκτησιών του Κεντρικού Πάρκου, διαδικασίες όμως που είχαν ξεκινήσει του Αλ. Χρυσάφη και ολοκληρώθηκαν στη θητεία της Β. Μητλιάγκα το 2025.
Η οδύσσεια της κατεδάφισης του οικήματος Σιδηροπούλου
Ιδιαίτερη περίπτωση κωλλυσιεργίας και απόδοσης του χώρου στο Δήμο είναι αυτή του οικόπεδου και κτίσματος είναι αυτή της οικίας Σιδηροπούλου. Η κατεδάφιση ήταν αποτέλεσμα πολύχρονης δικαστικής διαδικασίας μεταξύ του Δήμου και των αδελφών Σιδηροπούλου. Η συγκυρία όμως ευνόησε τη σημερινή Δημοτική αρχή να το κατεδαφίσει.
Χρήματα για την αποζημίωση του κτηρίου αυτού κατατέθηκαν το 1978 στη θητεία του Α. Ανδρέου βάσει απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Σερρών αρ. 88/1978. Οι ιδιοκτήτες του κτηρίου δεν πήραν τα χρήματα, ακολούθησαν δικαστικές διαμάχες ετών μεταξύ του Δήμου και των αδελφών Σιδηροπούλου. Οι προσπάθειες τελεσφόρησαν με την απόφαση του Μονομελούς πρωτοδικείου Σερρών με αρ.30/2018 και ο Δήμος Σερρών αναγνωρίστηκε ως νομέας κύριος κάτοχος της ιδιοκτησίας της οικογένειας Σιδηροπούλου.
Το κτήριο αυτό έπρεπε να κατεδαφιστεί στις αρχές του 2019 αλλά η πυρκαγιά το Μάτι ανέτρεψε τα δεδομένα. Οι αδελφοί Σιδηροπούλου είχαν ακίνητο το Μάτι και χαρακτηρίστηκαν πυρόπληκτοι βάσει πράξης νομοθετικού περιεχόμενου(ΦΕΚ 138 στις 26-7-2018) που απαγόρευε την κατεδάφιση του κτηρίου για τα επόμενα τρία χρόνια. Τρεις ημέρες πριν την προγραμματισμένη κατεδάφιση του κτηρίου στη θητεία Αγγελίδη παρουσιάστηκε δικηγόρος της οικογένειας Σιδηροπούλου. Προσκόμμισε έγγραφο στομ Δήμο που απαγόρευε την κατεδάφισή του βάσει της απόφασης που είχε εκδοθεί το 2018.
Η δημοτική αρχή Χρυσάφη δεσμευόταν και αυτή από τα χρονικά περιθώρια της Πράξης Νομοθετικού Περιεχόμενου και δεν μπόρεσε να κατεδαφίσει το κτήριο στη διάρκεια της θητείας της.
