Δημογραφικές αλλαγές, κοινωνικές πιέσεις και η ανάγκη για ουσιαστική στήριξη της επόμενης γενιάς ηλικιωμένων

Η ραγδαία αλλαγή της οικονομικής και κοινωνικής ζωής, η γήρανση του πληθυσμού και η αποδυνάμωση της ελληνικής οικογένειας έχουν δημιουργήσει νέα δεδομένα.

Η γενιά που αυτή την στιγμή βρίσκεται στο τέλος του παραγωγικού βίου αντιμετωπίζει το δίλημμα, αλλά και την πρόκληση, για ανθρωπιστικούς λόγους, να δείξει κατανόηση και ενδιαφέρον για το πρόβλημα της τρίτης ηλικίας. Πώς, δηλαδή, θα μπορέσει ο απόμαχος της ζωής, που ζει σε ένα χωριό, να ανταποκριθεί με αξιοπρέπεια στις απαιτήσεις της καθημερινότητας;

Η ίδια γενιά θα έρθει αντιμέτωπη, σε λίγα χρόνια, με την αμείλικτη πραγματικότητα της ηθικής απαξίωσης των γηρατειών, αλλά και με τις πραγματικές συνθήκες που επικρατούν στην κοινωνία, προκειμένου να αντιμετωπίσει το πρόβλημα του συνεχώς γηράσκοντος πληθυσμού.

Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την έλλειψη νοσηλευτικού και ιατρικού προσωπικού, αφενός, και, αφετέρου, με την αποδημία της επόμενης γενιάς, δημιουργεί ένα εκρηκτικό μείγμα. Προκαλεί μια κατάσταση παραλυσίας, η οποία πρέπει να αντιμετωπιστεί. Σε όλη αυτή την κατάσταση έρχεται να προστεθεί η χαλάρωση των οικογενειακών θεσμών και η ενίσχυση της εξατομίκευσης των δικαιωμάτων του ανθρώπου.

Αν δεν ληφθούν ριζικά και αποτελεσματικά μέτρα για το ζήτημα της τρίτης ηλικίας, όπως αυτό θα διαμορφωθεί την επόμενη 15ετία, η κατάσταση θα είναι απελπιστική.

Θα πρέπει να δημιουργηθούν δομές που θα υποστηρίξουν αυτή την αδικημένη γενιά, που γεννήθηκε από το 1960 έως το 1975. Η αδικημένη αυτή γενιά δεν έζησε πολέμους, έζησε μια σταθερή δημοκρατία αστικού τύπου, βίωσε την καλπάζουσα τεχνολογική πρόοδο και την εξέλιξη της κοινωνίας. Ζει, όμως, έντονα προβλήματα επιβίωσης, τις πιέσεις που προέκυψαν από την ανατροπή της ζωής της λόγω της χρεοκοπίας της χώρας και βιώνει σήμερα την ψυχολογική πίεση να ολοκληρώσει ομαλά τον εργασιακό της βίο, ώστε να εξέλθει σε λίγα χρόνια στη σύνταξη.

Η αντιμετώπιση της γήρανσης του πληθυσμού δεν αποτελεί απλώς μια κοινωνική υποχρέωση, αλλά μια κρίσιμη προτεραιότητα για το μέλλον της χώρας. Η έγκαιρη λήψη μέτρων και η ενίσχυση των δομών φροντίδας μπορούν να διασφαλίσουν αξιοπρέπεια και ποιότητα ζωής για τις επόμενες γενιές ηλικιωμένων.