Ο Αθανάσιος Μπαντής τοποθετείται δημόσια, για την αρχειοθέτηση της υπόθεσης του ΟΠΕΚΕΠΕ, που αφορούσε τον Κώστα Καραμανλή
Του Αθανάσιου Μπαντή
Στην πολιτική, αλλά και στη ζωή, υπάρχουν δύο δρόμοι. Ο εύκολος δρόμος της πρόωρης καταδίκης. Και ο δύσκολος δρόμος της υπομονής, μέχρι να μιλήσουν τα πραγματικά στοιχεία.
Από την πρώτη στιγμή της υπόθεσης του ΟΠΕΚΕΠΕ επέλεξα να κινηθώ με αυτή τη λογική. Όχι γιατί γνώριζα την κατάληξη της υπόθεσης. Αλλά γιατί πίστευα ότι σε ένα κράτος δικαίου προηγούνται τα στοιχεία και ακολουθούν οι κρίσεις.
Όταν το όνομα του Κώστα Καραμανλή βρέθηκε στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, πολλοί θεώρησαν ότι η υπόθεση είχε ήδη κριθεί. Εκείνο που υποστήριξα τότε ήταν ότι έπρεπε να εξεταστεί η ουσία των γεγονότων και όχι μόνο οι εντυπώσεις. Γι’ αυτό, ήδη από τις 4 Απριλίου, έγραψα ότι το πραγματικό ερώτημα δεν ήταν αν υπήρξε ενδιαφέρον για την υπόθεση των 37 κτηνοτρόφων, αλλά ποια ακριβώς ήταν η φύση αυτής της παρέμβασης. Υποστήριξα ότι οι συμβάσεις υπήρχαν, ότι το ζήτημα αφορούσε τη διαδικασία και την εκπρόθεσμη ολοκλήρωσή της και ότι δεν πρέπει ποτέ να συγχέεται η ουσία με τη διαδικασία.
Εξίσου σημαντική, όμως, ήταν και η στάση του ίδιου του Κώστα Καραμανλή. Από την πρώτη στιγμή επέλεξε τον θεσμικό δρόμο. Δήλωσε δημόσια ότι θέτει τον εαυτό του στη διάθεση της Δικαιοσύνης. Ζήτησε να κριθεί από τους φυσικούς του δικαστές. Επέλεξε να μη συμμετάσχει στις προσεχείς εκλογές, ώστε η υπεράσπιση του ονόματός του να γίνει χωρίς την παραμικρή σκιά πολιτικής σκοπιμότητας. Δεν ζήτησε ειδική μεταχείριση. Δεν ζήτησε πολιτική προστασία. Ζήτησε να κριθεί. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα της πολιτικής λογοδοσίας. Αυτό, ανεξάρτητα από τις πολιτικές προτιμήσεις του καθενός, είναι στάση που αξίζει να αναγνωριστεί.
Σε μια εποχή όπου η ανάληψη ευθύνης σπανίζει, αυτή ήταν μια επιλογή με ιδιαίτερο πολιτικό και θεσμικό βάρος. Γι’ αυτό και τότε έγραψα ότι η αξιοπρέπεια δεν κάνει θόρυβο. Αφήνει αποτύπωμα. Στη συνέχεια ήρθαν νέα στοιχεία στη δημοσιότητα. Και τότε επανήλθα. Όχι για να ισχυριστώ ότι ο Κώστας Καραμανλής έχει ήδη δικαιωθεί δικαστικά. Αλλά γιατί γινόταν πλέον ολοένα και πιο εμφανές ότι η εικόνα που είχε διαμορφωθεί στη δημόσια συζήτηση δεν ήταν τόσο απλή όσο παρουσιάστηκε αρχικά και ότι η υπόθεση είχε πολύ περισσότερες διοικητικές και πραγματικές παραμέτρους από όσες επέτρεπαν οι τηλεοπτικοί τίτλοι.
Σήμερα δεν θεωρώ ότι επιβεβαιώνεται μια κομματική θέση. Επιβεβαιώνεται μια θεσμική αρχή. Επιβεβαιώνεται η επιλογή του Κώστα Καραμανλή να εμπιστευθεί τη Δικαιοσύνη και όχι τις δημόσιες αντιπαραθέσεις. Επιβεβαιώνεται ότι η ψυχραιμία, η θεσμική συνέπεια και ο σεβασμός προς τη Δικαιοσύνη είναι πολύ ισχυρότερα από τις κραυγές, τις εντυπώσεις και τις πρόωρες ετυμηγορίες. Ο Κώστας Καραμανλής στοχοποιήθηκε σκληρά και, για πολλούς, είχε ήδη καταδικαστεί πριν ακόμη ολοκληρωθεί η διερεύνηση της υπόθεσης. Η δημόσια εικόνα του τραυματίστηκε μέσα από τίτλους, ερμηνείες και πολιτικές αντιπαραθέσεις, πολύ πριν αξιολογηθούν όλα τα πραγματικά δεδομένα. Η εξέλιξη όμως της υπόθεσης υπενθυμίζει ότι η δημόσια συζήτηση οφείλει να στηρίζεται σε στοιχεία και όχι σε πολιτικές εντυπώσεις.
Η δημοκρατία δεν λειτουργεί με προκατασκευασμένες ενοχές. Λειτουργεί με αποδείξεις, με θεσμούς και με σεβασμό στη Δικαιοσύνη. Αυτή ήταν η θέση που διατύπωσα από την πρώτη στιγμή.
Και αυτή είναι η θέση που εξακολουθώ να υποστηρίζω σήμερα. Γιατί οι εντυπώσεις δημιουργούνται γρήγορα. Οι κατηγορίες διαδίδονται μέσα σε λίγες ώρες. Η αλήθεια, όμως, χρειάζεται χρόνο. Και όταν τελικά αναδεικνύεται, αποκαθιστά όχι μόνο τα γεγονότα. Αποκαθιστά και εκείνους που είχαν το θάρρος να εμπιστευθούν τους θεσμούς αντί να παρασυρθούν από τη βιασύνη της δημόσιας καταδίκης.
Γιατί οι κραυγές κερδίζουν την επικαιρότητα. Η αλήθεια χρειάζεται χρόνο. Και στην περίπτωση του Κώστα Καραμανλή, η αλήθεια αξίζει να ακουστεί ολόκληρη, χωρίς αποσπάσματα, χωρίς προκαταλήψεις και χωρίς πολιτικές σκοπιμότητες. Γιατί μόνο η ολόκληρη αλήθεια μπορεί να αποδώσει πραγματική δικαιοσύνη.
Αθανάσιος Μπαντής
17.07.2026
