Ο ψυχολόγος Χρήστος Πιλίτσης προσεγγίζει τη μοναχικότητα των εορτών και ερμηνεύει την έννοια της Ανάστασης

Γράφει ο Χρήστος Πηλίτσης

Στην εποχή της ταχύτητας, μέσα σε μια συνεχή έκθεση ερεθισμάτων, αναζητούμε απαντήσεις. Και όμως, όσο αυξάνονται οι επιλογές, τόσο μεγαλώνει το κενό. Η μοναξιά, ο πόνος, η αίσθηση απώλειας νοήματος γίνονται πιο έντονα.

Τι μπορείς να πεις σε έναν άνθρωπο που φθείρεται; Τι μπορείς να προσφέρεις σε κάποιον που αναζητά νόημα; Ίσως όχι λόγια. Αλλά μια ιστορία. Μια ζωντανή εμπειρία πόνου και υπέρβασης.

Τα δάκρυα είναι πραγματικά. Ο πόνος ( σωματικός και ψυχικός ) το ίδιο. Και η βία της ανθρώπινης εμπειρίας δεν είναι κάτι που μπορούμε πάντα να αποφύγουμε.

Ίσως η αποφυγή του πόνου να είναι η μεγαλύτερη αυταπάτη. Ίσως η μόνη διέξοδος να είναι μέσα από αυτόν.

Εκεί, στη στιγμή που το πνεύμα φτάνει να ρωτήσει: «Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες;» Ακριβώς εκεί που δεν υπάρχει διαφυγή, ακριβώς εκεί που η ζωή στέκεται μπροστά σου γυμνή, ωμή, αδιαπραγμάτευτη.

Και όμως, μέσα σε αυτή την απόλυτη αδυναμία, αρχίζει να αναδύεται κάτι άλλο. Όταν όλα μοιάζουν νεκρά και σιωπηλά, το φως αναδύεται από μέσα. Και μπορεί εκεί να βρίσκεται η αρχή της Ανάστασης.

Ενδέχεται η Ανάσταση να μην είναι αυτό που νομίζαμε, να μην είναι δηλαδή ένα γεγονός που συμβαίνει μπροστά σε όλους, αλλά να είναι μια στιγμή που γεννιέται μέσα στον άνθρωπο, όταν έχει περάσει από το σκοτάδι, και κατάφερε να αντέξει. Τη στιγμή που δεν έφυγε, που δεν απέφυγε, τη στιγμή που στάθηκε όρθιος. Εκείνη τη στιγμή κάτι αλλάζει στον κόσμο.

Δεν αλλάζει η ποιότητα του ίδιου του κόσμου όμως αλλάζει η εμπειρία μέσα από την οποία τον αντικρίζουμε.

Και αυτό, ίσως, να είναι αρκετό.

Καλή Ανάσταση στις ψυχές μας!

Χρήστος Πηλίτσης – Ψυχολόγος