Η σιωπηλή δύναμη των γυναικών που προσφέρουν το νεφρό τους στα παιδιά τους και μας θυμίζουν τι σημαίνει πραγματικά αγάπη και αυταπάρνηση
Σήμερα δεν θα σταθώ στην επικαιρότητα, ούτε στα στραβά του τόπου μας που συχνά μας πληγώνουν. Υπάρχουν στιγμές που η ζωή μάς υπενθυμίζει πως, μέσα σε όλα όσα μας κουράζουν και μας θυμώνουν, υπάρχουν ιστορίες σιωπηλής δύναμης που αξίζουν να φωτίζονται.
Σήμερα θέλω να αφιερώσω αυτές τις γραμμές σε κάποιες δυνατές γυναίκες. Σε μητέρες, για την ακρίβεια. Σε γυναίκες που δεν περιορίζονται μόνο στο να δώσουν ζωή στα παιδιά τους, αλλά βρίσκουν το κουράγιο να τους χαρίσουν και μια δεύτερη ευκαιρία, προσφέροντάς τους το ίδιο τους το νεφρό.
Κατά καιρούς διάβαζα τέτοιες ειδήσεις. Τις διάβαζα και προχωρούσα παρακάτω. Ίσως γιατί, όπως συμβαίνει συχνά με τους περισσότερους από εμάς, ασχολούμαστε πραγματικά με κάτι μόνο όταν έρθει και χτυπήσει τη δική μας πόρτα. Όταν πάψει να είναι μια είδηση και γίνει κομμάτι της δικής μας καθημερινότητας.
Έτσι συνέβη και σε εμένα. Άρχισα να σκέφτομαι διαφορετικά όλα αυτά, όταν το κοριτσάκι μιας οικογενειακής μας φίλης παρουσίασε σοβαρό πρόβλημα στα νεφρά. Ένα μικρό παιδί που, υπό κανονικές συνθήκες, θα έπρεπε να χαίρεται τη ζωή, το παιχνίδι, το σχολείο, τη γνώση. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκε να παλεύει με μια δύσκολη καθημερινότητα γεμάτη εξετάσεις, νοσοκομεία και περιορισμούς.
Το νοσοκομείο είχε γίνει το δεύτερο σπίτι της. Η διατροφή της ήταν πλέον αυστηρά συγκεκριμένη. Οι συχνές αιμοκαθάρσεις την ταλαιπωρούσαν και η κούραση από αυτή τη δοκιμασία φαινόταν στο πρόσωπό της. Ακόμη και στο μικρό της σώμα, που κουβαλούσε ένα βάρος πολύ μεγαλύτερο από την ηλικία της.
Κι όμως, μέσα σε όλη αυτή τη δύσκολη διαδρομή, στεκόταν δίπλα της κάτι πολύ πιο δυνατό από τον φόβο. Οι γονείς της. Δύο άνθρωποι που στάθηκαν δίπλα στο μοναχοπαίδι τους με τρόπο που μόνο οι γονείς μπορούν. Με αγωνία, με αϋπνία, με σιωπηλή δύναμη. Με εκείνη τη βαθιά αγάπη που δεν χρειάζεται μεγάλα λόγια για να φανεί. Μια αγάπη που μετατρέπεται σε πράξη, όταν η ζωή το απαιτήσει.
Κάποια στιγμή η λέξη «μεταμόσχευση» άρχισε να ακούγεται όλο και πιο συχνά. Ήταν η μόνη ουσιαστική ελπίδα για μια φυσιολογική ζωή, για την μικρούλα. Όμως στην Ελλάδα η λίστα αναμονής για μεταμόσχευση νεφρού είναι μεγάλη. Πολύ μεγάλη. Και δυστυχώς, δεν είναι λίγοι οι ασθενείς που δεν αντέχουν αυτή την αναμονή. Κάποιοι φεύγουν πριν προλάβει να έρθει η σειρά τους. Μια δεύτερη ατυχία μέσα στην ήδη μεγάλη ατυχία τους.
Αξίζει να γνωρίζουμε πως, αν και η κατάσταση των μεταμοσχεύσεων νεφρού στην Ελλάδα παρουσιάζει βελτίωση τα τελευταία χρόνια, εξακολουθεί να υστερεί σε σχέση με πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Οι μεταμοσχεύσεις αυξάνονται σταδιακά, με περίπου 150 επεμβάσεις ετησίως, ενώ παράλληλα αυξάνονται και οι δότες οργάνων. Παρ’ όλα αυτά, η λίστα αναμονής παραμένει μεγάλη, καθώς περισσότεροι από 1.100 ασθενείς περιμένουν μεταμόσχευση νεφρού. Ο μέσος χρόνος αναμονής μπορεί να φτάσει τα 7 έως 9 χρόνια, γεγονός που αναγκάζει πολλούς ασθενείς να παραμένουν για μεγάλο διάστημα σε αιμοκάθαρση. Σημαντικό ρόλο στην αύξηση των μεταμοσχεύσεων παίζουν οι δωρεές από ζώντες δότες, συνήθως συγγενείς.
Στην περίπτωση αυτού του μικρού παιδιού, ο χρόνος δεν μπορούσε να χαθεί. Κάθε μήνας που περνούσε ήταν ένας ακόμη δύσκολος σταθμός. Και τότε συνέβη κάτι που δείχνει τι σημαίνει πραγματικά η λέξη μητέρα. Η μητέρα της αποφάσισε να γίνει δότρια. Να χαρίσει στο παιδί της το δικό της νεφρό.
Δεν το έκανε για να την πουν ηρωίδα. Δεν το έκανε για να γραφτεί το όνομά της πουθενά. Το έκανε γιατί για μια μάνα η επιλογή είναι σχεδόν αυτονόητη. Αν μπορεί να πάρει τον πόνο του παιδιού της και να τον κάνει δικό της, θα το κάνει χωρίς δεύτερη σκέψη. Και τότε καταλαβαίνεις κάτι πολύ βαθύ. Ότι η μητρότητα δεν είναι απλώς μια σχέση αίματος. Είναι μια πράξη καθημερινής αυταπάρνησης. Είναι μια δύναμη που πολλές φορές ξεπερνά ακόμη και τα όρια του ανθρώπινου σώματος.
Αυτές οι γυναίκες είναι ίσως οι πιο αθόρυβες ηρωίδες της κοινωνίας μας. Δεν ζητούν επιβράβευση και χειροκρότημα. Απλώς στέκονται δίπλα στα παιδιά τους και, όταν χρειαστεί, τους χαρίζουν ξανά τη ζωή. Και μόνο γι’ αυτό, αξίζουν κάτι περισσότερο από έναν τίτλο ειδήσεων. Αξίζουν τον βαθύ μας σεβασμό. Και την ευγνωμοσύνη μας.
