Ο Σερραίος Φώτης Μηλούσης, η ψυχή των «Πελαργών», ταξιδεύει από γήπεδο σε γήπεδο για να στηρίξει την Εθνική Ελλάδας
Ο Σερραίος Φώτης Μηλούσης είναι η ψυχή των «Πελαργών» και μια εμβληματική φιγούρα στις κερκίδες της Εθνικής Ελλάδας. Με το χαρακτηριστικό σκουφάκι του και το μόνιμο χαμόγελο, ταξιδεύει σε κάθε γωνιά για να στηρίξει τη γαλανόλευκη, κάνοντας το πάθος του τρόπο ζωής.
Για εκείνον, η Εθνική δεν περιορίζεται στους αγώνες∙ είναι οικογένεια, στιγμές και μνήμες που χτίζονται κάθε φορά από την αρχή. Η πρόσφατη χειρονομία στήριξης στον Ιταλό Ακίλε Πολονάρα, ο οποίος δίνει τη «μάχη» της ζωής του κατά του καρκίνου, απέδειξε πως το μπάσκετ ενώνει πέρα από σύνορα. Ο Φώτης δεν είναι απλώς οπαδός∙ είναι σύμβολο ανιδιοτελούς αγάπης, που δίνει ψυχή και χρώμα σε κάθε κερκίδα της Εθνικής, όπου κι αν παίζει.
Οι «Πελαργοί» αποτελούν τον επίσημο σύνδεσμο φιλάθλων της Εθνικής Ελλάδας στο μπάσκετ, με καταγωγή από τις Σέρρες αλλά καρδιά που χτυπά σε όλο τον κόσμο. Από τις μικρές κερκίδες μέχρι τα μεγαλύτερα διεθνή τουρνουά, ταξιδεύουν παντού, υψώνουν σημαίες, χτυπούν τύμπανα και γεμίζουν τα γήπεδα με γαλανόλευκο πάθος. Δεν είναι απλώς οπαδοί∙ είναι οικογένεια, πρεσβευτές αλληλεγγύης και σεβασμού.
Μάλιστα, αποδεικνύουν καθημερινά ότι το μπάσκετ ενώνει και κρατά ζωντανή την ελληνική ψυχή, όπου κι αν αγωνίζεται η Εθνική.
Ακολουθεί ολόκληρη η συνέντευξη του Φώτη Μηλούση στον Jack for Lion.
1. Φώτη, θυμάσαι πώς ξεκίνησε αυτή η ιστορία; Πότε είπες «εγώ θα ακολουθώ την Εθνική παντού, ό,τι κι αν γίνει»;
Ξεκινήσαμε το 2003, από το Ευρωπαϊκό τουρνουά που έγινε στη Σουηδία, στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Με τέσσερις φίλους – εγώ, ο Θάνος και δύο φίλοι από τη Θεσσαλονίκη – βρεθήκαμε εκεί, όπου συναντήσαμε και κάποιους φιλάθλους από την Ελλάδα, ελάχιστους, καθώς και πολλούς από την ομογένεια. Εκεί έπεσε η ιδέα. Συζητώντας με τον Παπαδογιάννη και τον Ψαράκη, τους δύο μπασκετικούς δημοσιογράφους, να δημιουργήσουμε έναν σύνδεσμο ο οποίος θα μπορούσε πιο εύκολα και οργανωμένα να ταξιδεύει με την Εθνική ομάδα, εφόσον είχαμε αποφασίσει ότι θα την ακολουθούμε.
Έτσι, λοιπόν, αυτή η ιδέα έγινε πράξη την άνοιξη του 2005, όταν και ιδρύθηκαν οι Πελαργοί, πριν από είκοσι χρόνια, με επίσημη σφραγίδα από το Πρωτοδικείο Σερρών. Όπως σωστά ανέφερες, η ίδρυση έγινε στις Σέρρες.
2. Από την Κύπρο μέχρι τη Ρίγα, ποια είναι η πιο ωραία στιγμή που έχεις ζήσει μέχρι τώρα — και ποια είναι η πιο… απρόβλεπτη, που θες να θυμάσαι στις παρέες;
Η πιο όμορφη στιγμή που ζήσαμε μέχρι τώρα, που έχει να κάνει και με το ανθρώπινο στοιχείο, είναι σίγουρα η ανταπόκριση των Ιταλών, όλης της ομάδας τους, των παιχτών, όταν σηκώσαμε το πανό για τον Ακίλε Πολονάρα. Ήταν μια ανθρώπινη στιγμή που εμείς την κάναμε, γιατί έπρεπε να την κάνουμε, γιατί πάνω απ’ όλα είναι ο άνθρωπος και η υγεία. Το συγκινητικό ήταν η ανταπόκρισή τους όταν γύρισαν, σταμάτησαν το ζέσταμάκι και άρχισαν να μας χειροκροτούν όλοι μαζί.
Επίσης, ακολούθησε μια δεύτερη πολύ ωραία στιγμή, όταν πήγαμε μια αντιπροσωπεία τριών ανθρώπων – εγώ, ο Θάνος και ένας φίλος με το γιο του – στο ξενοδοχείο τους για να τους παραδώσουμε το πανό, ώστε να ταξιδέψει και να φτάσει μέχρι τα χέρια του Άκιλε και να του δώσει χαρά. Μας υποδέχτηκαν με πολύ ζεστασιά και πραγματικά μας ευχαρίστησαν με την καρδιά τους. Το βλέπεις στα μάτια τους και στο ευχαριστώ τους. Είναι πολύ συγκινητικό να βλέπεις μεγάλα ονόματα που έχουν παίξει στο NBA, διάσημους αθλητές, να σου σφίγγουν το χέρι και να σου λένε ευχαριστώ. Ευχαριστούμε και ελπίζουμε ότι αυτό θα δώσει χαρά στον Ακίλε.
Μια δεύτερη συγκινητική στιγμή ήταν ο εθνικός ύμνος που τραγούδησε όλο το κλειστό στον αγώνα Ελλάδα–Κύπρος. Σίγουρα ήταν μια πρωτόγνωρη για τα παγκόσμια δεδομένα στιγμή: δύο αντίπαλες ομάδες να τραγουδούν τον ίδιο εθνικό ύμνο, κάτι εξαιρετικά συγκινητικό.
3. Οι «Πελαργοί» είναι κάτι παραπάνω από σύνδεσμος. Τι τους κάνει να ξεχωρίζουν και να γεμίζουν κάθε γήπεδο με γαλανόλευκο χρώμα;
Ναι, οι Πελαργοί είναι σίγουρα κάτι παραπάνω από ένας σύνδεσμος, γιατί στα 20 χρόνια ζωής τους έχουν δημιουργηθεί τόσο στενές φιλίες και επαφές με όλα τα μέλη, που είμαστε πραγματικά μια οικογένεια. Βρισκόμαστε κάθε χρόνο και έχουμε μια κοινή αγάπη: την Εθνική Ομάδα και γενικά την Ελλάδα.
Αυτό που κάνει ξεχωριστούς τους Πελαργούς και στις κερκίδες είναι ότι έχουμε πάντα παλμό και δεν σταματάμε ποτέ να τραγουδάμε. Αυτό που προσπαθώ να εμφυσήσω και να περάσω σε όλους, και το έχουμε καταφέρει, είναι να τραγουδάμε ακόμα περισσότερο όταν χάνουμε, για να ενισχύουμε την ομάδα και να τους δείξουμε ότι δεν είμαστε μόνο για τις νίκες και τα μπράβο, αλλά και για τις ήττες και, πάνω απ’ όλα, για τα ελληνικά χρώματα.
Οι άλλες ομάδες και οι μπασκετάνθρωποι της Ευρώπης και όλου του κόσμου μας αναγνωρίζουν γι’ αυτό και παίρνουμε πάντα το χειροκρότημα, γιατί πολλές φορές οι κερκίδες είναι σαν εκκλησία. Δεν υπάρχουν οργανωμένοι φίλαθλοι από άλλες ομάδες – μόνο οι Λιθουανοί είναι τόσο οργανωμένοι. Εμείς, ακόμα και αν είμαστε μόνο 20 άτομα, δεν σταματάμε ποτέ να τραγουδάμε.
4.Από όλα τα τουρνουά που έχεις ζήσει, ποιο κρατάς σαν πιο γλυκιά ανάμνηση και ποιο σε πίκρανε πιο πολύ;
Η πιο γλυκή ανάμνηση από Τουρνουά,που ζήσαμε απο την κερκίδα,νομίζω ήταν το πρώτο, αν και της Ισπανίας, το 2007 ήταν πάρα πολύ ωραίο και δυνατό, με τη νίκη επί της Σλοβενίας. Το πρώτο ήταν του Βελιγραδίου, που πήραμε και το κύπελο. Όχι γιατί πήραμε το κύπελο απέναντι σε μια Γερμανία που ο τελικός ήταν λίγο σούπα, αλλά ο μεγάλη νίκη επί της Γαλλίας, με το γνωστό «βάλτο Αγόρι μου», και φυσικά ήτανε το πρώτο Τουρνουά που πήγαμε,που ταξιδέψαμε σαν σύνδεσμος, οπότε ήταν κάτι ξεχωριστό. Ήμασταν και πολύ πιο νέοι και είχαμε τεράστια ενέργεια, όχι ότι τώρα δεν έχουμε, αλλά, νομίζω, πήρε πάρα πολύ χαρά όλη η Ελλάδα τότε και ήταν το πιο γλυκό. Το πιο πικρό δεν είναι κάποιο από τα μακρινά που έχουμε πάει, αλλά αυτό της Γερμανίας, ο προημιτελικός στο Βερολίνο, όταν χάσαμε από τη Γερμανία, που πήγαμε με πολλές προσδοκίες, πιστέψαμε την ομάδα, αλλά τελικά χάσαμε από μια ανώτερη βέβαια Γερμανία και έπρεπε να μένουμε άλλες πέντε μέρες εκεί για να βλέπουμε άλλες ομάδες να παίζουν.
5.Αν είχες την ευκαιρία να πεις κάτι στους παίκτες μέσα στα αποδυτήρια,σε ένα κρίσιμο σημείο ενός αγώνα, ποιο θα ήταν το μήνυμα σου;
Ευτυχώς, έχουμε την ευκαιρία να διαμένουμε στο ίδιο ξενοδοχείο με την αποστολή της Ελλάδας, οπότε τους συναντούμε σχεδόν καθημερινά, είτε στο ασανσέρ είτε στο λόμπι. Και αυτό που θα τους έλεγα εγώ, και που τους το λέμε βέβαια, είναι ότι έχουμε ένα πλεονέκτημα για τη νίκη με όποια ομάδα και να παίζουμε: ότι έχουμε την ελληνική ψυχή. Πραγματικά το πιστεύω αυτό, Σταμάτη, ότι η ελληνική ψυχάρα κάνει τη διαφορά και φέρνει τα αποτελέσματα.
Έτσι έχουν σημειώσει πολύ μεγάλες νίκες οι εθνικές μας ομάδες στο παρελθόν και νομίζω ότι αυτό θα κάνουν και τώρα. Αυτό θα τους έλεγα: ότι έχετε εμάς, την κερκίδα, και την ελληνική ψυχή μέσα σας.
6. Φώτη, να σε ρωτήσω και για εκείνη τη στιγμή με τον Πολονάρα… Πώς σας βγήκε αυτή η κίνηση; Ήταν αυθόρμητο ή το είχατε σκεφτεί; Και τι σημαίνει για σένα να υπάρχουν τέτοιες στιγμές σε ένα τουρνουά;.
Αυτήν την κίνηση – έτσι θα το πω, λίγο εγωιστικά ακούγεται – τη σκέφτηκα κάποιες μέρες πριν το τουρνουά εδώ. Βέβαια, παρακολουθούσα το θέμα του Πολωνάρα εδώ και μήνες, από τον Μάιο, που ανακοινώθηκε ότι για δεύτερη φορά διαγνώστηκε με καρκίνο, και έτσι τον είχα στο μυαλό μου. Οπότε, κάποιες μέρες πριν το Ευρωμπάσκετ, σκέφτηκα ότι κάτι πρέπει να κάνουμε γι’ αυτόν τον αθλητή, για αυτόν τον άνθρωπο. Είχα στο μυαλό μου να δώσω σε όλους την εντολή ότι το σύνθημά μας μετά τους Εθνικούς ύμνους θα είναι μόνο «Ακίλε Πολωνάρα» και όχι «Ελλάδα», και μετά θα φωνάζαμε «Ελλάδα». Σκέφτηκα, επίσης, ότι κάτι πρέπει να του δώσουμε και στο χέρι, κάτι που να πάρει από εμάς για να το θυμάται και να του δώσει δύναμη.
Οπότε, τρεις μέρες πριν το τουρνουά έτρεξα λίγο – γιατί ήμουν σε διακοπές – να φτιάξω αυτό το πανό, να προλάβουμε να εκτυπωθεί και στο υλικό που έπρεπε, ώστε να μπορεί να ταξιδέψει και να το πάρει μαζί του, όταν το δώσουμε στην Ιταλική Αποστολή.
Ήταν κάτι που το ανακοίνωσα στα παιδιά των Πελαργών την ίδια μέρα του αγώνα. Τους είπα ότι το βράδυ, μετά τον Εθνικό Ύμνο, φωνάζουμε το όνομά του ρυθμικά και θα σηκώσουμε αυτό το πανό. Πραγματικά χαίρομαι που είχε αρκετά μεγάλη απήχηση και πάρα πολύ στην Ιταλία, από ό,τι μου είπαν και οι Ιταλοί παίχτες. Αυτό ήταν το πρώτο μέλημά μας: να πάρει ένα μήνυμα και να του δώσει λίγη χαρά.
Γενικά, σαν Πελαργοί προσπαθούμε να σκεφτόμαστε λίγο διαφορετικά από ό,τι οι φίλαθλοι στα γήπεδα, και αυτό προσπαθούμε να περάσουμε. Με δύο μηνύματά του, μας έχει ήδη ευχαριστήσει ο Ακίλε Πολωνάρα. Από την πρώτη στιγμή, η Ιταλική Ομοσπονδία του είχε στείλει τις φωτογραφίες και τα βίντεο, οπότε η κίνηση αυτή έπιασε τόπο.
Αν με ρωτήσεις για την πρόβλεψή μου για αύριο, ρεαλιστικά έχουν λίγο καλύτερη ομάδα. Έχουμε όμως εμείς τον Γιάννη, που δεν υπάρχει άλλος τέτοιος αθλητής πουθενά. Αυτό μαζί με την ελληνική ψυχή, νομίζω και πιστεύω ότι θα κάνουμε την υπέρβαση και θα περάσουμε στο τελικό.
