Live και μουσικές βραδιές με καλλιτέχνες από τις δύο χώρες στην Αμφίπολη Σερρών – Όσα αποκαλύπτει ο Βάσκο Κράπκατα στο Jack for Lionnnews
Ένα νέο μουσικό γεγονός με διασυνοριακό χαρακτήρα ετοιμάζεται να φιλοξενηθεί στην περιοχή της Αμφίπολης, καθώς στις 3 και 4 Ιουλίου 2026 θα πραγματοποιηθεί το πρώτο «Greek Bulgarian Rock Fest», φέρνοντας κοντά μουσικούς, μοτοσικλετιστές και φίλους της rock μουσικής από Ελλάδα και Βουλγαρία.
Η διοργάνωση πραγματοποιείται από το Biker Station Hellas – Greece Amfipolis Lion Area σε συνεργασία με το Sofia Blues Foundation και το Bulgarian Chopper Society, με κεντρικό σύνθημα: «One stage, two nations, one rock spirit».
Το διήμερο πρόγραμμα περιλαμβάνει live εμφανίσεις και μουσικές βραδιές με καλλιτέχνες από τις δύο χώρες. Στις 3 Ιουλίου το κοινό θα απολαύσει τον Vinyl DJ Kantouris και τη βραδιά «Rock Guitar Night» με τον Nicky και τον 12χρονο κιθαρίστα Christo, ενώ στις 4 Ιουλίου θα εμφανιστούν οι Vasko The Patch από τη Βουλγαρία και το ελληνικό σχήμα Sakis Dovolis Trio.
Οι εκδηλώσεις θα ξεκινούν στις 20:00, με είσοδο 10 ευρώ, ενώ στον χώρο θα διατίθεται δωρεάν πάρκινγκ. Παράλληλα, προβλέπονται χώροι camping, φιλοξενία σκηνών, καθώς και υποδομές για μοτοσικλέτες και campers, ενισχύοντας τον χαρακτήρα του φεστιβάλ ως σημείου συνάντησης της rock κουλτούρας και της μοτοσικλετιστικής κοινότητας.
Με αφορμή το διήμερο Φεστιβάλ ο Βάσκο Κράπκατα (Βασίλ Γκεοργκίεφ), ζωντανός θρύλος του βουλγαρικού μπλουζ-ροκ και σύμβολο του ελεύθερου πνεύματος μίλησε στο Jack for Lionnews.
Ξεκίνησε τη δεκαετία του ’80 ως frontman των εμβληματικών Poduene Blues Band. Το στυλ του συνδυάζει μπλουζ, ροκ και βαλκανικό ήχο, με στίχους γεμάτους κοινωνικά μηνύματα και ελευθερία.
Μετά το ’90, τα τραγούδια του έγιναν ύμνοι γενεών. Δύο από αυτά διδάσκονται σε σχολικά βιβλία, ενώ πέντε βρίσκονται στη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου των ΗΠΑ. Εκτός από χαρισματικός μουσικός με εκρηκτική σκηνική παρουσία και σήμα κατατεθέν τη φυσαρμόνικα, είναι ενεργός διοργανωτής φεστιβάλ και υποστηρικτής της underground σκηνής.
Παραμένοντας πιστός στο ανεξάρτητο ροκ εντ ρολ, συνεχίζει τις συναυλίες, αποτελώντας πηγή έμπνευσης για τους νέους καλλιτέχνες.
Ακολουθεί ολόκληρη η συνέντευξη στο Jack for Lionnews
Σε πρόσφατη συνέντευξή σου δήλωσες ότι οι άνθρωποι σήμερα έγιναν πιο κακοί, εγκλωβισμένοι σε «πολέμους λασπολογίας» και στα social media. Πιστεύεις ότι αυτό το πρώτο ελληνο-βουλγαρικό Rock Fest στην Αμφίπολη είναι μια δική σας απάντηση; Μπορεί ακόμα το ροκ και το μπλουζ να λειτουργήσει ως καταφύγιο και να δώσει στον κόσμο την ελπίδα και τη δύναμη που λείπει;
Ε, εννοείται! Το Ροκ, το Μπλουζ, η Τζαζ κ.λπ. είναι η μουσική που γεννήθηκε για να ξυπνάει τους ανθρώπους, να τους κάνει να βιώνουν, να χαίρονται, να χορεύουν αλλά και να σκέφτονται…. Ο στόχος είναι να μην παραδινόμαστε στο μίσος και να μην αυτοκαταστρεφόμαστε, αλλά να είμαστε αδέλφια. Όλοι είμαστε παιδιά αυτής της γης…. Με την εξέλιξη της τεχνολογίας, των επικοινωνιών και των δυνατοτήτων για άμεση ενημέρωση, οι άνθρωποι κακομάθανε και τους πιάνει μια τρέλα να τσακώνονται για βλακείες. Το Διαδίκτυο, όπως και η διάσπαση του ατόμου, βοηθάει και το καλό και το κακό. Οι κακοί άνθρωποι στο Διαδίκτυο δεν είναι περισσότεροι, αλλά φωνάζουν πιο δυνατά και καμιά φορά η φωνή τους ακούγεται περισσότερο. Εμείς οι μουσικοί είμαστε με την πλευρά του καλού, γι’ αυτό να ακούτε τους μουσικούς!
Το σλόγκαν του φεστιβάλ είναι «Μία σκηνή, δύο έθνη, ένα ροκ πνεύμα!». Όταν ανεβαίνεις στη σκηνή μαζί με Έλληνες μουσικούς, όπως το Sakis Dovolis Trio, νιώθεις ότι το μπλουζ έχει μια δική του, κοινή γλώσσα που σβήνει τα σύνορα; Πόσο εύκολο ήταν να στηθεί αυτή η γέφυρα μεταξύ Sofia Blues Foundation και Biker Station Hellas;
Ω ναι, εμείς στη Βουλγαρία έχουμε μια πολύ πλούσια παραδοσιακή μουσική, εσείς στην Ελλάδα έχετε μπουζούκι, μπαγλαμά, συρτάκι, ζεϊμπέκικο όσο θέλετε, και τρέφω μεγάλο σεβασμό και εκτίμηση για αυτή την κουλτούρα. Όμως, και σε εσάς και σε εμάς υπάρχουν υπέροχοι μουσικοί και από την άλλη, θα έλεγα, την αστική κουλτούρα – το Μπλουζ, το Ροκ, την Τζαζ, μια μουσική που δεν μας έκανε απλώς Έλληνες και Βουλγάρους, αλλά ελεύθερους πολίτες του κόσμου! Και η βουλγαρική και η ελληνική ροκ και μπλουζ σκηνή είναι εξαιρετικά ποικιλόμορφη.
Στη Βουλγαρία έχουμε πολλά ροκ φεστιβάλ. Γι’ αυτό χαίρομαι πολύ και για Έλληνες καλλιτέχνες, όπως ο Σάκης Ντοβόλης – είναι φανταστικοί και τους καλούμε συχνά στη Βουλγαρία. Είναι πλέον σχεδόν εξίσου δημοφιλείς όσο ο Μίκης Θεοδωράκης και οι Aphrodite’s Child (από τα παιδικά μου χρόνια)…
Είμαι από τους τυχερούς που αγοράσαμε ένα μικρό κομμάτι γης στις ακτές της πανέμορφης θάλασσάς σας. Μόλις εμφανίστηκε το Biker Station εκεί κοντά, πήγα αμέσως και γίναμε πολύ γρήγορα φίλοι. Η διακόσμηση, οι ιδιοκτήτες, η μουσική που παίζει, είναι η ίδια όπως στο δικό μου Μπλουζ Μπαρ, το Patches Blues Bar στη Σόφια. Έχουμε τόσα πολλά κοινά σημεία, που αναρωτιέμαι πώς γίνεται να έχουμε γεννηθεί από διαφορετικούς γονείς….
Είπες επίσης ότι είσαι ένας άνθρωπος που έζησε την εποχή που ο κόσμος ήταν «πιο χαμηλός κι από το χορτάρι» επειδή δεν ήταν ελεύθερος. Σήμερα, το φεστιβάλ είναι γεμάτο μοτοσυκλέτες, κάμπινγκ και ροκ. Για σένα, τι σημαίνει πραγματική ελευθερία σήμερα και πώς συνδέεται η κουλτούρα των bikers με τη φιλοσοφία της ζωής σου;
Είμαι από τη γενιά που πέρασε τη μισή της ζωή σε μια εποχή που ο πατέρας μου έπρεπε να πάει στην πολιτοφυλακή (αστυνομία) για να βγάλει ένα ειδικό έγγραφο, κάτι σαν βίζα που λεγόταν “άδεια διέλευσης” (открит лист), με το οποίο μπορούσαμε να πλησιάσουμε τα σύνορα από τη δική μας πλευρά, μέχρι την πόλη Πετρίτσι, για να πάρουμε ροδάκινα – και δεν μας το επέτρεπαν πάντα… Ναι, για τη μισή μου ζωή η Ελλάδα παρουσιαζόταν από την προπαγάνδα ως εχθρικό κράτος και η πρόσβαση ακόμα και κοντά στα σύνορα από τη δική μας πλευρά ήταν απαγορευμένη!
Όταν υπηρέτησα την υποχρεωτική μου θητεία στον στρατό για 2 χρόνια και 2 μήνες, κάναμε στρατιωτικές ασκήσεις και μια από τις διαταγές ήταν: «Προσοχή, εχθρός από τον νότο!». Ναι, εσείς ήσασταν η απειλή, ήσασταν «ο εχθρός», επειδή δεν είχατε πέσει κάτω από την μπότα του Κρεμλίνου. Έτσι μας μάθαιναν, αλλά εγώ πάντα αγαπούσα την Ελλάδα, επειδή είμαστε γείτονες, επειδή μοιάζουμε σε πολλά πράγματα, για την πνευματική μας εγγύτητα και την ιστορία μας. Από τότε κιόλας έκανα την επιλογή μου: Φέντερ αντί για Καλάσνικοφ!
Όταν έπεσε το Τείχος του Βερολίνου και διαλύθηκε η ΕΣΣΔ, γίναμε ελεύθεροι, αλλά υπήρχαν ακόμα βίζες και δυσκολίες στο να ταξιδέψεις εκτός χώρας. Έχω περιμένει για βίζα μέρες και νύχτες, έχω περιμένει στα σύνορα, και ως περιοδεύων μουσικός τα μεγαλύτερα προβλήματα τα είχα με υπεροπτικούς, κακούς τελωνειακούς στα σύνορα, που μας φέρονταν σαν να είμαστε λευκοί σκλάβοι… Ναι, υπήρξαν χρόνια που Βούλγαροι γιατροί έρχονταν στην Ελλάδα για να μαζέψουν ελιές, για να βγάλουν μερικά ευρώ.
Ήμασταν φτωχοί, αλλά γινόμασταν όλο και πιο ελεύθεροι, λόγω της επιστροφής μας στην ευρωπαϊκή πολιτισμική μας επιλογή. Το ροκ εντ ρολ και οι μηχανές είναι μια από τις πιο εξωτικές καταστάσεις της ελεύθερης ψυχής μου. Φεστιβάλ όπως το Γούντστοκ, το Μοντερέι, το Daytona Moto Fest και πολλά άλλα, τα βλέπαμε τότε, όπως λέμε στη Βουλγαρία, «μέσα από στραβό μακαρόν» (δηλαδή με τα κιάλια/ήταν άπιαστο όνειρο)…. Πάντα ονειρευόμουν τα φεστιβάλ, γιατί δεν είναι απλώς μια δουλειά και μια ευκαιρία να βγάλουμε χρήματα, αλλά είμαι πεπεισμένος ότι το φεστιβάλ είναι ακριβώς το αντίθετο του πολέμου! Ειδικά στους σημερινούς αιμοδιψείς καιρούς.
Την πρώτη μέρα του φεστιβάλ, στη Rock Guitar Night, θα δούμε στη σκηνή τον 12χρονο Χρήστο ως guest κιθαρίστα. Εσύ, ως βετεράνος της σκηνής, πώς νιώθεις όταν βλέπεις τόσο νέα παιδιά να πιάνουν την κιθάρα; Υπάρχει τελικά ελπίδα να κρατηθεί ζωντανός ο αυθεντικός ήχος, μακριά από τη βιομηχανία της πλαστικής μουσικής;
Γνώρισα αυτό το παιδί, τον Χρήστο, που προσπαθούσε να βάλει μπροστά ένα μηχανάκι και μου είπε ότι παίζει κιθάρα. Ε, είπα μέσα μου — είμαστε σωσμένοι! Ναι, είναι υπέροχο που αυτή η μουσική θα βρίσκει πάντα συνέχεια, γιατί έχει βγει από τα βάθη μιας ψυχής που έχει υποφέρει για την ελευθερία! Πιστεύω ότι πάντα θα υπάρχουν οι Beatles και οι Rolling Stones σε κάθε είδους ενσαρκώσεις, όπως ο Μότσαρτ και ο Μπετόβεν.
Το πλαστικό είναι παντού και όλο και περισσότερο και στην τέχνη, αλλά οι άνθρωποι θα συνεχίσουν να χρησιμοποιούν το ξύλο για θαλπωρή και ζεστασιά, και το μέταλλο για μακροζωία και αντοχή…. Και το ρετρό θα είναι πάντα στη μόδα!
Οι ήρωες είναι πάντα εκεί γύρω, αλλά πρέπει να είναι δύσκολα… στα εύκολα μπορεί ο καθένας. Η ζωή μάς φέρνει συνεχώς διάφορες δυσκολίες και τότε φαίνεται ποιος μπορεί να σταθεί όρθιος απέναντι στην καταιγίδα. Το ροκ είναι η μουσική που δεν λυγίζει!
Έχεις πει ότι οι παλιοί επαναστάτες τα παράτησαν όλα και θυσιάστηκαν για τον λαό, γιατί «όταν κάνεις κάτι για τους ανθρώπους, τότε είσαι ήρωας». Σήμερα, στην εποχή του ατομικισμού, βλέπεις γύρω σου τέτοιους «ήρωες»; Τι ελπίζεις να πάρει μαζί του φεύγοντας ο κόσμος που θα έρθει στις 3 και 4 Ιουλίου στην Αμφίπολη;
Ελπίζω αυτό το φεστιβάλ να είναι μια αρχή και κάθε χρόνο, τουλάχιστον μια φορά, να μαζευόμαστε και να υπάρχει ο ήχος των μοτοσυκλετών, των κιθάρων, και να μοσχοβολάει, εκτός από σουβλάκι και μπύρα, και ελευθερία!
Ελπίζω να έρθουν, να γνωριστούν και να γίνουν φίλοι Έλληνες και Βούλγαροι με την κουλτούρα αυτής της μουσικής, η οποία μέσα στα χρόνια γεννήθηκε από τη σκλαβιά, την εξέγερση και την ώθηση για ελευθερία, και μετατράπηκε σε διεθνή. Έχω γυρίσει τον μισό κόσμο. Στην Τούζλα βρήκα ένα κομμάτι γης και ουρανού με θετική και καλοπροαίρετη στάση ανάμεσα σε ανθρώπους που κρατήθηκαν χωριστά σε κάποια θλιβερά χρόνια, τα οποία πλέον είναι ιστορία… Και την ιστορία είναι καλό να τη γνωρίζουμε, αλλά δεν μπορούμε να ζούμε μέσα σε αυτήν.
