Όταν η αδιαφορία για τους πεζούς και η απόλυτη τεμπελιά καταλαμβάνουν ακόμα και τα πεζοδρόμια έξω από δημόσιες υπηρεσίες
Υπάρχουν στιγμές στους δρόμους της πόλης που η λογική σηκώνει τα χέρια ψηλά. Το σημερινό πρωινό περιστατικό έξω από τα γραφεία της ΔΕΥΑΣ είναι μία από αυτές τις περιπτώσεις που αποδεικνύουν πως για ορισμένους οδηγούς, ο Κώδικας Оδικής Κυκλοφορίας και ο βασικός σεβασμός στους συμπολίτες μας είναι απλώς ψιλά γράμματα.
Ο πρωταγωνιστής της ημέρας, ιδιοκτήτης ενός μικρού και ευέλικτου Smart, αποφάσισε να αξιοποιήσει τις μικρές διαστάσεις του οχήματός του με τον πλέον προκλητικό τρόπο: το ανέβασε φαρδύ-πλατύ πάνω στο πεζοδρόμιο, ακριβώς μπροστά από την είσοδο της ΔΕΥΑΣ. Χωρίς κανένα προφανή λόγο, χωρίς καμία απολύτως δικαιολογία, έκλεισε τον δρόμο στους πεζούς, στα αμαξίδια και στα άτομα με αναπηρία, μετατρέποντας τον δημόσιο χώρο σε προσωπικό του γκαράζ.
Πραγματικά, είναι να απορεί κανείς τι μπορεί να πέρασε από το μυαλό του συγκεκριμένου οδηγού εκείνη τη στιγμή. Τι συλλογισμός μπορεί να οδηγεί κάποιον στο να θεωρήσει απόλυτα φυσιολογικό να καβαλήσει το πεζοδρόμιο και να παρατήσει το αυτοκίνητό του στην πόρτα μιας υπηρεσίας; Η απάντηση είναι απλή: καμία απολύτως λογική.
Ναι, είναι αλήθεια ότι η περιοχή γύρω από τη ΔΕΥΑΣ το πρωί είχε αυξημένη κίνηση και οι θέσεις στάθμευσης ήταν περιορισμένες. Ωστόσο, η δικαιολογία της «έλλειψης χώρου» καταρρέει αμέσως. Αν ο εν λόγω οδηγός έκανε τον κόπο να διανύσει μόλις 20 μέτρα παραπάνω, θα διαπίστωνε ότι υπήρχε ελεύθερος χώρος για να παρκάρει νόμιμα και πολιτισμένα.
Φαίνεται όμως πως αυτά τα 20 μέτρα περπάτημα φάνηκαν βουνό. Η εξήγηση για την εικόνα αυτή συμπυκνώνεται είτε σε μια πρωτοφανή τεμπελιά που εμποδίζει τον οδηγό να περπατήσει λίγα δευτερόλεπτα, είτε στην παράλογη απαίτηση να φτάσει μέχρι το γκισέ μαζί με το όχημά του. Αν υπήρχε η δυνατότητα, είναι βέβαιο πως θα το είχε βάλει μέχρι και μέσα στην αίθουσα αναμονής της ΔΕΥΑΣ για να κάνει τη δουλειά του ξεκούραστα.
Το να κατέχεις ένα ευέλικτο αυτοκίνητο πόλης υποτίθεται πως σου λύνει τα χέρια για να ελίσσεσαι και να βρεις πιο εύκολα μια νόμιμη γωνιά. Δεν σου δίνει το προνόμιο να αγνοείς τους γύρω σου ούτε να καταλαμβάνεις το πεζοδρόμιο επειδή έτσι σε βολεύει. Όσο η νοοτροπία αυτή παραμένει ανεξέλεγκτη, η καθημερινότητα των πεζών θα παραμένει ένας διαρκής αγώνας δρόμου με εμπόδια.
