Δίκτυο 19 ποδηλατικών διαδρομών που περνά και στην ελληνική πλευρά του βουνού – Άνω Πορόια, Νέο Πετρίτσι και Ιστίμπεη στον σχεδιασμό των γειτόνων
Πρόσφατα βρέθηκα στο καταφύγιο Μπελάσιτσα, στο βουλγαρικό τμήμα του Μπέλλες. Βρίσκεται σε υψόμετρο 720 μέτρων και απέχει μόλις οκτώ χιλιόμετρα από το Πετρίτσι. Η πρόσβαση γίνεται από ασφαλτοστρωμένο δρόμο, στον οποίο μπορεί να κινηθεί άνετα ακόμη και λεωφορείο.
Το καταφύγιο αποτελεί σημείο εκκίνησης για όμορφες, οργανωμένες διαδρομές που φτάνουν μέχρι τις κορυφές του βουνού. Αυτό, όμως, που μου προκάλεσε εκεί τη μεγαλύτερη εντύπωση ήταν ο οργανωμένος Σταθμός Ποδηλάτων, με θέσεις στάθμευσης, εργαλεία επισκευής, τρόμπα και παροχές φόρτισης ηλεκτρικών ποδηλάτων.
Κυρίως, όμως, με εντυπωσίασε το ολοκληρωμένο δίκτυο ποδηλατικών διαδρομών, το οποίο δεν περιορίζεται στο βουλγαρικό τμήμα, αλλά επεκτείνεται και στην ελληνική πλευρά του Μπέλλες.
Ένα δίκτυο που αξιοποιεί στην πράξη τις νέες συνθήκες που δημιούργησε η πλήρης ένταξη της Βουλγαρίας στη ζώνη Σένγκεν. Αυτό ακριβώς που υποστηρίζω με σθένος τον τελευταίο χρόνο. Ότι η νέα πραγματικότητα μπορεί και πρέπει να λειτουργήσει αναπτυξιακά για ολόκληρο το Μπέλλες και, φυσικά, για την περιοχή μας.
Στο βουλγαρικό τμήμα υπάρχει συμβατική σήμανση, ενώ για το σύνολο του βουνού έχει δημιουργηθεί ψηφιακός χάρτης με αναλυτικές πληροφορίες και αρχεία GPX. Ο ποδηλάτης μπορεί να κατεβάσει τη διαδρομή στο κινητό, στο GPS ή στο αθλητικό του ρολόι και να ακολουθήσει με μεγαλύτερη ασφάλεια την πορεία που έχει επιλέξει.
Το δίκτυο περιλαμβάνει συνολικά 19 επιμέρους διαδρομές, πέντε από τις οποίες επισημαίνονται ως ελληνικές ή διασυνοριακές. Πρόκειται για τις διαδρομές Δεμίρ Καπού – Άνω Πορόια, μήκους 18 χλμ., Άνω Πορόια – Νέο Πετρίτσι, 25,3 χλμ., Ιστίμπεη – Νέο Πετρίτσι, 14,8 χλμ., Τοπόλνιτσα – Νέο Πετρίτσι, 19,1 χλμ., και Ιστίμπεη – Τοπόλνιτσα, μήκους 21,9 χλμ.
Οι δημιουργοί του δικτύου δεν περιορίστηκαν στη χάραξη των διαδρομών. Προβάλλουν παράλληλα τα αξιοθέατα της ελληνικής πλευράς, ενημερώνοντας ακόμη και για τα σημεία όπου οι ποδηλάτες μπορούν να ξεκουραστούν, να διανυκτερεύσουν ή να απολαύσουν καλό φαγητό στα Άνω Πορόια και στο Νέο Πετρίτσι.
Και εδώ αρχίζουν οι αναπόφευκτες συγκρίσεις και οι διαπιστώσεις. Την ώρα που οι γείτονες αναδεικνύουν το Μπέλλες, σχεδιάζουν, σηματοδοτούν και προβάλλουν ένα δίκτυο διαδρομών που φτάνει μέχρι τα ελληνικά χωριά, στη δική μας πλευρά –και στην προκειμένη περίπτωση στον Δήμο Σιντικής– ζούμε τη δική μας εικονική πραγματικότητα.
Το ενδιαφέρον για τα πεζοπορικά μονοπάτια και τις ποδηλατικές διαδρομές αρχίζει και τελειώνει σε βαρύγδουπες δηλώσεις, εξαγγελίες και εντυπωσιακά γραφικά με τη χρήση ΑΙ. Μέχρι εκεί. Γιατί όταν σβήσουν τα φώτα των αναρτήσεων και περάσουμε από την εικόνα στην πράξη, στο βουνό δεν αλλάζει τίποτα.
Ούτε οργανωμένο δίκτυο, ούτε ολοκληρωμένη σήμανση. Ούτε ψηφιακή χαρτογράφηση. Ούτε σοβαρή διασυνοριακή συνεργασία. Ούτε καν ένα συγκροτημένο σχέδιο που να συνδέει το βουνό με τα χωριά, τα αξιοθέατα, την τοπική αγορά και τις επιχειρήσεις της περιοχής.
Και την ίδια ώρα, οι γείτονες απλώς το κάνουν. Δεν αξιοποιούν μόνο το βουλγαρικό κομμάτι του βουνού, αλλά προχωρούν ένα βήμα παραπέρα, χαρτογραφώντας και εντάσσοντας στο δίκτυό τους διαδρομές που περνούν και από την ελληνική πλευρά. Και πολύ καλά κάνουν.
Το οξύμωρο είναι ότι οι Βούλγαροι συμπεριέλαβαν στον σχεδιασμό τους τα Άνω Πορόια, το Νέο Πετρίτσι και το Ιστίμπεη, την ώρα που ο ίδιος ο Δήμος Σιντικής αδυνατεί μέχρι σήμερα να δημιουργήσει ένα στοιχειώδες, οργανωμένο και σηματοδοτημένο δίκτυο πεζοπορικών και ποδηλατικών διαδρομών στη νότια πλευρά του Μπέλλες.
Με απλά λόγια, αυτό που εμείς συζητάμε εδώ και χρόνια, οι γείτονες το σχεδιάζουν, το χαρτογραφούν και το προβάλλουν. Ακόμη και μέσα στη δική μας πλευρά του βουνού.
Η Σένγκεν άνοιξε τα σύνορα και δημιούργησε νέες ευκαιρίες. Δεν μπορεί, όμως, να ανοίξει τα μάτια μιας κακής διοίκησης. Γιατί η τουριστική ανάπτυξη δεν έρχεται με φωτογραφίες, εξαγγελίες και μεγαλόστομες παρουσιάσεις κατασκευασμένες με τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης. Χρειάζεται σχέδιο, γνώση του τόπου, πραγματική δουλειά και ανθρώπους που αντιλαμβάνονται τις ευκαιρίες που βρίσκονται μπροστά τους.
Και όσο αυτά απουσιάζουν, εμείς θα μιλάμε για «ανάπτυξη» και θα βλέπουμε τους γείτονες να μας προσπερνούν, αξιοποιώντας ακόμη και όσα εμείς αφήνουμε στην τύχη τους.
