Σπάνια μέσα στον ποταμό της χυδαιότητας θα δει κανείς συγκροτημένο και συνετό λόγο με τεκμηριωμένη επιχειρηματολογία και θετική στάση
Τα πρώτα χρόνια της έλευσης των social media μου φαινόταν πολύ παράξενο πως άνθρωποι που δεν είχαν την καλύτερη σχέση με τη γραφή και το διάβασμα, άρχισαν, με περισσή ευκολία και χωρίς ιδιαίτερη σκέψη, να σχολιάζουν και να κρίνουν επί παντός του επιστητού.
Επηρεασμένος, ίσως, από την εποχή της έντυπης δημοσιογραφίας, των έγκριτων εφημερίδων των ειδήσεων και της τεκμηριωμένης άποψης, πίστευα ότι η χρήση του διαδικτύου και η διατύπωση γνώμης στην κοινή θέα του παγκόσμιου διαδικτυακού χωριού θα γίνονταν με πολύ δισταγμό και, οπωσδήποτε, με μέτρο.
Η πραγματικότητα μας διέψευσε. Είναι απίστευτη η ευκολία με την οποία συμπολίτες μας σχολιάζουν, τοποθετούνται σε κάθε είδους ζητήματα αλλά και παρουσιάζουν την προσωπική τους ζωή. Κανένας δισταγμός να εκθέσουν τα εν οίκω, στην αγορά του Δήμου. Ζουν το όνειρο της εικονικής πραγματικότητας.
Τείνει να επικρατήσει και μια πρωτοφανής ελαφρότητα. Μαγειρεύει ένα φαγητό μια νοικοκυρά και ανεβάζει φωτογραφία του για να εισπράξει likes από τις φίλες ή τις συγχωριανές της.
Κάποιοι προκαλούν με την επίδειξη του υψηλού βιοτικού τους επιπέδου. Κάποιοι άλλοι δεν έχουν την αίσθηση ότι δεν μπορείς να προκαλείς ότι διασκεδάζεις με την οικογένεια σου, για ένα τριήμερο σε κάποιο δημοφιλή προορισμό, όταν την ανάρτηση σου θα την δουν και αυτοί στους οποίους είσαι ανοικτός οικονομικά και τους μεταφέρεις από μήνα σε μήνα την οφειλή που τους χρωστάς.
Πέραν, όμως, από την ευκολία με την οποία δημοσιεύουν συμπολίτες μας στο διαδίκτυο, ανθεί και η ανώνυμη σχολιογραφία. Ατέλειωτα σχόλια κάτω από κάθε είδους αναρτήσεις σε διάφορες ιστοσελίδες. Όπου πίσω από την μάσκα της ανωνυμίας, βγαίνουν παθογένειες, βία και εχθροπάθεια που τρομάζουν.
Κάτω από συνταγές μαγειρικής μπορεί να διαβάσεις σχόλια του τύπου « πήγαινε να χάσεις κανένα κιλό, δεν βλέπεις τα χάλια σου».
Θυμάμαι στα χρόνια της οικονομικής κρίσης με τον οχετό της «αγανάκτησης» να έχει φτάσει στο χειρότερο σημείο. Μου θύμιζε αυτή η κατάσταση τις βωμολοχίες που άκουγα μικρός στους ποδοσφαιρικούς αγώνες των ερασιτεχνικών πρωταθλημάτων. Τότε που οι διαιτητές και ποδοσφαιριστές άκουγαν απίστευτες χυδαιότητες από τους θεατές, κάποιοι εκ των οποίων πήγαιναν να δουν τους αγώνες μόνο και μόνο για να εκτονώσουν την χειρότερη πλευρά του προβληματικού εαυτού τους.
Σπάνια, μέσα στον ποταμό της χυδαιότητας, διακρίνει κανείς «διαμαντάκια» συγκροτημένου, συνετού λόγου, μορφωμένων συμπολιτών μας με τεκμηριωμένη επιχειρηματολογία και θετική στάση.
Πού θα καταλήξει αυτή η κατάσταση ουδείς μπορεί να το προβλέψει. Ας ελπίσουμε πως με τον καιρό θα επέλθει η αναγκαία ωριμότητα και το διαδίκτυο θα εξελιχθεί σε γόνιμη πλατφόρμα διαλόγου και πάλης των ιδεών, με κόσμιο, όμως, τρόπο και σεβασμό στη διαφορετική άποψη.
