Κάθε χρόνο εκατοντάδες παιδιά τραυματίζονται ή χάνουν τη ζωή τους σε τροχαία δυστυχήματα, που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί

Στις μέρες μας η γενική παραδοχή υπαγορεύει ότι η διαδικασία εξοικείωσης με τους 2 ή τους 4 τροχούς δεν πρέπει επουδενί να αρχίζει στην ηλικία των 18 ετών με τον Εκπαιδευτή οδήγησης αλλά πρέπει να ξεκινά από τις μικρές ηλικίες, λίγο μετά τα πρώτα βήματα του παιδιού.

Μεγαλώνοντας σε ένα κόσμο, όπου το αυτοκίνητο καλώς ή κακώς αποτελεί καθοριστικό στοιχείο, το μικρό παιδί πρέπει να διδαχτεί από την «τρυφερή» ηλικία πώς θα συμβιώσει ( ή κατά άλλους πώς θα επιβιώσει!) κυκλοφορώντας ως πεζός και στη συνέχεια ως οδηγός ποδηλάτου, μοτοσυκλέτας ή αυτοκινήτου. Οι γονείς οφείλουν να μυήσουν το παιδί τους στους κανόνες, που διέπουν την κοινωνία στην οποία θα μεγαλώσει. Ανάμεσα σε αυτούς τους κανόνες εξέχουσα θέση κατέχει και το «κυκλοφορείν» και το «οδηγείν».

Ήταν ευχάριστη έκπληξη για εμένα, όταν πρόσφατα βρέθηκα στην πίστα Καρτ των Σερρών, στο Αθλητικό Πάρκο της Ομόνοιας. Εκεί είδα από κοντά πολλούς γονείς να συμπαρίστανται στα παιδιά τους, που συμμετείχαν σε αγώνες. Αιφνιδιάστηκα ευχάριστα, όταν ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι βρισκόμουν ανάμεσα σε καμιά εικοσαριά «μπόμπιρες» (σσ 10-11 ετών ήταν όλοι τους), που φορώντας ειδική στολή, γάντια, μπότες και προστατευτικό κράνος στο κεφάλι με κοιτούσαν… κομματάκι περίεργα, που έβλεπαν να έχω πιάσει κουβέντα με τους γονείς τους. Ήθελα να μάθω λεπτομέρειες για το πώς προέκυψε αυτή ενασχόληση των πιτσιρικάδων με τον μηχανοκίνητο αθλητισμό.

Ένας από τους γονείς, κτηνίατρος από την πόλη της Πάτρας, μου είπε με τόνο εμφατικό και σαφή: «Το καρτ είναι η καλύτερη εισαγωγή στη διδασκαλία της χρήσης του αυτοκινήτου, στην τεχνολογία, στην εξοικείωση με την ταχύτητα και στο αίσθημα της οδικής οδικής ασφάλειας».

Πόσο δίκιο έχει αυτός ο άνθρωπος! Κάθε χρόνο τόσα και τόσα παιδιά τραυματίζονται ή χάνουν τη ζωή τους σε τροχαία δυστυχήματα, τα οποία σε κάποιες των περιπτώσεων οφείλονται στην αμέλεια ή στην άγνοια των οδηγών, που τα μεταφέρουν, οι οποίοι στη συντριπτική πλειονότητα είναι οι ίδιοι οι γονείς τους.

Εσχάτως παρατηρείται ανησυχητική έξαρση στα ατυχήματα με πατίνια. Παρά τις συνεχείς επισημάνσεις ειδικών και μη, θεσμικών και μη,  το όλο πλαίσιο που διέπει τη χρήση τους κάθε άλλο παρά σαφές είναι. Τα πατίνια δεν μπορούν και δεν πρέπει να λειτουργούν χωρίς κανόνες. Απαιτείται άμεσα ολοκληρωμένη ρύθμιση, ουσιαστικοί έλεγχοι, καθορισμένα σημεία στάθμευσης και επιβολή κυρώσεων όπου χρειάζεται.

Παράλληλα, η επίσημη Πολιτεία πρέπει να δημιουργήσει προγράμματα, όπως αυτό που εφαρμοζόταν πριν από κάποια χρόνια και έφερε τον τίτλο: «Παιδί και Αυτοκίνηση» προκειμένου να ευαισθητοποιήσει και να ενημερώσει γονείς και παιδιά πάνω σε βασικά θέματα Κυκλοφοριακής Αγωγής. Επιτέλους, ας γίνει κάτι…